กระบี่ไร้นาม

คิดอยู่นานว่าสมควรเขียนดีหรือเปล่า เกี่ยวกับกรณีที่เกิดขึ้นที่บ้านเอเอฟ
เพราะมันเป็นประเด็นอ่อนไหวกันมากทีเดียว ...

แต่ก็เอาเถอะ อยากจะเขียนถึงบ้างนะครับ

เกี่ยวกับเหตุการณ์วันนั้น

ผมคิดว่าสิ่งที่ครูเป็ดพูดไปก็ดูสมเหตุ สมผลดี ที่พูดในมุมที่มองจากความเป็นครู
เข้าใจในสิ่งที่ครูเป็ดพยายามจะบอกน้องกู๊ดนะครับ 

และในชีวิตจริง น้องกู๊ดก็คงจะหนีไม่พ้นต้องเจออะไรแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละครับ
เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเลือกไม่ได้ด้วยว่าจะให้ทุกคนเข้าใจเรา และพูดดีดีกับเราเสมอ
และเลือกไม่ได้อีกนั่นแหละว่าจะไม่โดนใครกดดันเรา
อย่างบางคนก็อาจจะคิดว่าการพูดของครูเป็ดแรงไป
แต่จะว่ายังไงดี การไปเป็นดาว ต้องเจอคนที่แรงกว่าครูเป็ดอีกเยอะ
และความกดดันก็คงจะมีอีกเพียบที่รอคอยอยู่ข้างหน้านั่นแหละครับ

เข้าใจน้องกู๊ดเช่นกันว่า ก็คงจะพยายามปรับตัว
และคงจะทำได้ดีขึ้น ทุกอย่างมันมีเวลาของมัน และต้องค่อยเป็นค่อยไปน่ะครับ

โดยความคิดเห็นส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่าแบบนี้นะครับ

ผมบอกตามตรงว่าตามดูคลิปจนครบ ตื้นตันใจมาก เพราะรู้สึกว่าถ้าไม่อยากสอน ครูเป็ดก็คงไม่พูด
จะมีครูสักกี่คนที่เป็นแบบนี้ครับ ที่บอกถึงข้อเสียกันอย่างตรงไปตรงมา
เพื่อให้เราได้มีโอกาสเห็นจุดอ่อนของตัวเอง แล้วสามารถเอาไปปรับใช้แก้ไขได้

บางทีตัวเราเอง อาจจะมองไม่เห็นตัวเราเท่ากับคนอื่นมองก็ได้น่ะครับ
เป็นเหมือนกระจกที่สะท้อนออกมาได้ชัดเจนที่สุด

โลกแห่งความจริงมันโหดร้ายกว่านี้อยู่มากนัก
แต่ผมเชื่อว่าทุกคนสามารถเปลี่ยน และก็เชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไป น้องกู๊ดออกจากบ้านไป
ได้ไปเข้าสู่สังคมบันเทิงจริงๆ ก็จะเปลี่ยนได้ สามารถรับแรงกระแทกกดดันได้
และคนที่น้องกู๊ดจะระลึกถึง หรือคำพูดที่จะระลึกถึง
อาจจะเป็นคำพูดของครูเป็ดในวันนั้น และเหตุการณ์ในวันนั้นก็ได้ครับ

ผมเชื่อแบบนั้นนะ

ทุกอย่างที่บังเกิดขึ้นบนโลกนี้ ล้วนแต่มีเหตุผลของมันเสมอ