กระบี่ไร้นาม

ในโลกแห่งของเล่น ที่เรากำลังจะตกลงไปอยู่ในจินตนาการเหล่านั้น
หลายครั้ง การได้ย้อนนึกถึงอดีตที่มันผ่านมาเนิ่นนาน
สมัยที่เรายังเป็นเด็กเล็กนั่น สมัยที่ยังมีเพื่อนเป็นของเล่น
ผมยังจำภาพความสุขระหว่างผมกับเหล่าของเล่นได้ดี เราเล่นด้วยกันทุกวัน

ในโลกของผมมีของเล่นเป็นเพื่อน ผมออกไปเล่นนอกบ้านน้อยครั้ง
แล้วน้องก็เป็นผู้หญิง มันก็เล่นตุ๊กตาของมันไป
ผมก็เลยกลายเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงมากไปโดยปริยาย
เพราะผมใช้เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับของเล่น
เรามีภารกิจลับด้วยกันหลายอย่าง เรามีสงคราม
และบางครั้งเราก็ต้องออกไปผจญภัยข้างนอกนั่นด้วยกัน

หลายครั้งก็เหมือนกับว่า เวลาที่ได้ตกอยู่ในโลกของความฝัน
มันช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสนุกสนาน
ความสนุกของเด็กบ้านนอกอย่างผม มีอยู่ไม่กี่อย่างนัก
ตุ๊กตุ่นนานาชนิด รถตัก รถไถ ก็เอาไปเล่นที่กองทรายหน้าบ้านนั่น

ผมมีกองทรายเป็นเพื่อน ทุกเช้าผมจะมุ่งตรงไปที่กองทรายเป็นที่แรก
ด้วยความที่บ้านผมขายอุปกรณ์ก่อสร้าง
จะมีกองทรายสูงใหญ่เท่าภูเขาให้เล่น และเวลาผ่านไปไม่นาน
กองทรายเท่าภูเขานั่น ก็หดหายกลายเป็นแค่เนินทราย
แต่เนินทรายนั้นกลับมีความทรงจำมากมายของผมฝังไว้เสมอ

ของเล่นของผม กับกองทรายหน้าบ้าน เป็นความสุขมากสำหรับผมในตอนนั้น
ไม่ใช่ว่าตอนนี้ผมจะไม่สุข ผมก็ยังสุขเสมอที่นึกถึงมัน
ของเล่น ตุ๊กตุ่นหลายตัวมันก็ยังอยู่ในตู้ของเล่นของผมล่ะ
แม่จะรู้เลยว่าผมชอบไอ้พวกตุ๊กตุ่นนั่นแค่ไหน แล้วตอนนี้แม่ก็ยังเก็บไว้
แม่บอกว่าจะเก็บไว้ ไว้ให้ลูกที่จะเกิดหรือไม่ของผมได้ดู

ผมยังคงคิดถึงตุ๊กตุ่นของผมเสมอ และผมก็คิดเสมอว่าพวกมันก็มีชีวิต
ถ้าวันหนึ่งของเล่นพวกนั้นมันมีชีวิตได้บ้างก็คงดีสินะ
ชีวิตการเล่นของผมคงสนุกมากกว่าเดิม ถ้าของเล่นมันพูดได้จริง
แล้วเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าความฝันบางอย่างของผมมันเป็นจริง
ผมอยากเห็นของเล่นพูดได้ และก็มีคนทำให้มันพูดได้จริงๆ

ผมกำลังพูดถึงทอย สตอรี่ เป็นหนังการ์ตูนแอนนิเมชั่นที่ผมชอบที่สุด
เพราะมันมีความทรงจำบางอย่างที่ฝังในความรู้สึกของผมอยู่ด้วย
ทุกครั้งที่ผมได้ดู ผมก็จะมีความสุขเสมอ ของเล่นมันมีชีวิต
มีจิตใจ และของเล่นก็คงมีความสุขเช่นกันที่ได้มีโอกาส ถูกเล่น

ไม่มีใครอยากถูกมองข้าม แม้กระทั่งของเล่นก็ตาม ผมรู้สึกได้อย่างนั้น
และถ้าวันนึงเหล่าของเล่นในห้องของผม มันจะพูดได้บ้าง ผมก็คงรู้สึกดีไม่น้อย
แต่โลกของความเป็นผู้ใหญ่มันก็ดึงเราออกมาจากตรงนั้น
เวลาที่ผมมีกับเหล่าของเล่น ลดน้อยลง เพราะผมต้องเรียนหนังสือ
ผมมีโลกใหม่ที่ มีอะไรใหม่ๆ ให้เรียนรู้ แต่เหล่าของเล่นก็ยังคงอยู่ที่เดิม

ของเล่นของผม คงไม่ต่างจากเหล่าของเล่นในการ์ตูนเรื่องนี้
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเรื่องที่สร้างขึ้น แต่สำหรับผมแล้วมันเป็นความจริงไม่น้อย
ถ้าวันนึงเรารับรู้ความรู้สึกของเหล่าของเล่นได้ก็คงดี
แล้วโลกของพวกเราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเมื่อวันวานหรือเปล่านะ
วันที่เราต่อสู้ด้วยกัน ปฏิบัติภารกิจลับด้วยกัน
ผมคิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นจัง ไม่ใช่เพราะว่าอายุมากขึ้นและกำลังเล่าความหลัง

ผมว่าไม่เห็นจำเป็นสักหน่อยที่เราจะเล่าความหลังเฉพาะตอนแก่
ตอนเรายังเป็นหนุ่มเป็นสาว การได้พูดถึงอดีตมันก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอ
แสดงว่าเรายังไม่ลืมความทรงจำเหล่านั้น มันยังคงฝังลึกในความรู้สึกเรา
สำหรับผมนะ ถ้าถามว่าอะไรคือความทรงจำที่สำคัญที่สุดสำหรับผม

ผมมีความสุขที่ได้นั่งเล่นกับเหล่าของเล่นของผม
และว่างๆ ผมก็เอาสมุดมาสะสมแสตมป์เล่นๆ
ว่างมากหน่อย ผมก็ออกไปกระโดดโลดเต้นเล่นกับเพื่อน ตามทุ่งนา
ไปขี่จักรยาน ไปเล่นลูกแก้ว ไปเล่นเขี่ยไพ่
นั่นอาจจะเรียกว่าเป็นความทรงจำที่มีค่าที่สุดสำหรับชีวิตของผม
การได้กลับไปรู้สึกเหมือนเด็กอีกครั้ง ทำให้เรารู้ว่า "โลกมันยังสดใสมากนัก"

แล้ววันนึงผมจะกลับไปที่ตู้ของเล่นของผมอีกครั้ง
และผมก็พร้อมแล้วที่จะเดินทางกลับไปสู่โลกแห่งนั้น