กระบี่ไร้นาม

ในโลกที่เต็มไปด้วยเรื่องเศร้าที่เรายากจะหยุดมันอาไว้ได้ด้วยตัวมือของเรา
เรื่องทุกอย่างไม่ได้อยู่ในกำมือเราทั้งหมด ทั้งที่อยากจะทำแต่สุดท้ายก็ไม่สามารถ
ความผิดหวัง โศกเศร้า เสียใจ ไม่มีใครอยากจะเลือกที่จะต้องเผชิญหน้ากับมัน
แต่วันหนึ่งมันก็เดินทางมา เราไม่มีทางทำอะไรได้นอกจากตั้งรับมัน

หลายครั้งที่เราก็พบว่าบนความทุกข์ ยังมีความสุขรอคอยอยู่ข้างหน้า
บนความมืดมน ยังคงมีแสงสว่างสดใส
ในวันที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม ภายใต้เมฆยังคงมีดวงอาทิตย์เสมอ
ในวันที่ฟ้าไร้ดาว มักจะมีดวงจันทร์ส่องแสงสว่างสุกใสให้ความสว่างแก่ฟากฟ้า
ในวันที่คิดว่าไร้ใครเคียงกาย อย่างน้อยที่สุดเรายังคงมีตัวเองเป็นเพื่อนเสมอ  

หนังที่ผมอยากดูที่สุดในรอบปีสองพันห้าร้อยสี่สิบเก้า ในที่สุดผมก็ได้ดู
เรื่องเศร้าในแบบที่ผมชอบ Sad Movie แค่ได้ยินชื่อก็รู้สึกถูกใจชอบกลอยู่
บนความเศร้าอย่างที่ผมเชื่อ ผมมักจะมองเห็นภาพความสุขเล็กๆ อยู่เสมอ
บนความอึดอัด เรามักจะพบเห็นกำลังใจมากมายถูกหยิบยื่นมาให้เรา

หลายครั้งที่ผมพบว่า ผมหลงรักความเศร้านี้เข้าโดยไม่รู้ตัว
มันทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของความทุกข์มากขึ้น
ยิ่งฝังความรู้สึกลงไปกับมันมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งพบว่า ความทุกข์คือเรื่องธรรมดา
สิ่งที่เราจะต้องพบเจอ ไม่วันใดก็วันนึงที่มันต้องเดินทางเข้ามาให้เรารู้จัก  

วิธีจัดการกับความทุกข์ได้อย่างชะงักที่สุด คือการจมลงไปกับมัน
และตั้งรับว่านี่มันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอ
ไม่ว่าจะเป็นความทุกข์ในรูปแบบใด เราพบว่าทุกคนมักจะมีความทุกข์เสมอ
ในวันที่ท้องฟ้าสดใส ในวันแห่งการเฉลิมฉลอง
มุมที่เล็กๆ ทั่วไปบนโลก ยังคงมีคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความทุกข์

ความรัก ทำให้เราเรียนรู้การให้ที่ไม่มีวันจบ และวันนึงเมื่อมันเดินทางจากเราไป
ความรักอีกนั่นล่ะ ที่ทำให้เราเรียนรู้ว่าเรากำลังจะสูญเสียมันไป
สิ่งเดียวที่มนุษย์อย่างเราๆ หวงแหนที่สุด กลับไม่ใช่ตัวบุคคล แต่เป็นความรัก
ความรักที่อยู่ในตัวบุคคล ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน
หรือจะเป็นความรักระหว่างครอบครัว เราพบว่าสิ่งที่เราหวงแหนนั่นคือความรัก  

ทุกคนมีความรักให้หวงแหนเก็บเอาไว้อยู่กับตัวเองอยู่เสมอ
แต่ไม่มีทางที่เราจะเก็บมันไว้กับเราไปได้ตลอดชีวิตหรอกนะ
ความรักมีวิถีและหนทางของมันเสมอ ถ้าเราเชื่อว่าความรักคือการให้
ปล่อยโอกาสให้ได้พบคนที่ดีกว่า ปล่อยโอกาสให้เค้าเลือกที่จะรัก
ภาพแห่งการให้ที่แสนอบอุ่น แม้จะเคล้าไปด้วยร่องรอยของคราบน้ำตาก็ตาม
แต่เราก็จะได้พบเห็นภาพการให้อันยิ่งใหญ่ อย่างน้อยที่สุดก็ในหัวใจของเรา

หนังที่ทำให้ความรู้สึกของผมมันถูกเติมเต็ม ความเศร้าไม่ใช่ความทุกข์เสมอไป
วันนี้ความเศร้าเหล่านั้นทำให้ผมเรียนรู้ที่จะเตรียมตัว ยอมรับมัน
ในวันข้างหน้าสิ่งเราหวงแหนที่สุดก็ต้องจากเราไป อย่างไม่มีทางเลือก
มนุษย์มีวิธีจัดการกับความทุกข์แตกต่างกันไป และหากจะต้องเลือก
ผมขอเลือกที่จะอยู่เพื่อมองมันจากไป ด้วยตัวของผมเอง แบบนั้นคงจะดี

บนความทุกข์ ผมได้มองเห็นภาพความรักที่สวยงามที่สุด
ไม่มีภาพไหนจะงดงามไปกว่า ความรักที่ทุกคนอยากมอบมันให้แก่กันและกัน
ถึงแม้จะต่างรูปแบบกันไป แต่ความหมายนั้นเป็นอย่างเดียวกัน
ถ้าหากจะได้มีโอกาสรู้จักความรักแบบนั้นบ้าง คงเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย
มนุษย์ก็แค่อยากมอบความรักที่ตัวเองมี ให้กับใครสักคนก็เท่านั้นเอง