กระบี่ไร้นาม

ถ้าวันนึงในสมองของเรามียางลบอันใหญ่ๆ อันนึง
ที่คอยลบความทรงจำทุกอย่างในสมองของเรา
เราควรจะจัดการกับความทรงจำเหล่านั้นอย่างไรดี

มนุษย์เชื่อกันว่า "เราเกิดมาเพื่อที่จะรัก และเป็นที่รักของใครสักคน"
เขาและเธอก็เช่นกัน เกิดมาเพื่อที่จะรัก และมอบความรักให้แก่กันและกัน
ในวันที่ท้องฟ้ายังคงสวยงาม ความรักดุจดั่งความงามของท้องฟ้า
เรามองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของความงามเหล่านั้น

ความรักเปรียบเป็นเสมือนน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงจิตใจ ให้เรามีชีวิต
มีชีวิตอยู่เพื่อที่จะรัก อยู่เพื่อที่จะหล่อเลี้ยงความรักนั้น
หลายครั้งในชีวิตเราก็พบเจอกับเรื่องราว ดีบ้าง ร้ายบ้าง
แต่เรื่องราวเหล่านั้นก็เปรียบเสมือนกับความทรงจำ
ที่สร้างประสบการณ์ให้กับชีวิตเรา ไม่ว่ามันจะดีหรือร้ายก็ตาม

หลายครั้งที่เราพบว่าสมองของเรานั้นเปรียบเสมือนกับฮาร์ดดิสก์ใหญ่ๆ
ที่สามารถบันทึกความทรงจำทุกอย่าง อย่างไม่มีวันจบสิ้น
แต่ระบบฮาร์ดดิสก์นี้กลับมีความพิเศษบางอย่าง ไม่สามารถเลือกที่จะจำได้
และก็ไม่สามารถเลือกที่จะลบความทรงจำใดได้เลย
สมองของเราจะจำเรื่องที่เจ็บปวดได้ดีเสมอ
แต่มันก็ไม่เสมอไปที่จะจำเรื่องดีของชีวิตไม่ได้

เธอ (คิม ซูจิน) กับเขา (ชอย ซุลซู) คนสองคนพบกันด้วยความบังเอิญ
ความบังเอิญทำให้เขาและเธอมาพบกัน
เธอพบเขาในวันที่เธอต้องการลืมอะไรบางอย่าง
ในร้านสะดวกซื้อร้านนั้น เธอได้พบเขา และเธอก็ลืมอะไรบางอย่าง
เธอไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับเขาทั้งสิ้น และเขาก็เช่นกัน

ตั้งแต่วันนั้นหลายเหตุการณ์ทำให้เธอได้พบอะไรบางอย่าง
เธออยากเขียนความทรงจำเกี่ยวกับเขาลงในสมองของเธอ
มนุษย์มักจะจำเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ดีเสมอ
และในขณะเดียวกัน ก็จะลืมความทรงจำที่เป็นอดีตเสียสิ้น
แต่บางคนกลับเป็นในทางตรงกันข้าม
ไม่มีความทรงจำไหนมาทดแทนความทรงจำเก่าๆ นั้นได้

วันเวลา ทำให้คนสองคนมีโอกาสที่จะเรียนรู้กันมากขึ้น มากขึ้น
จากคนแปลกหน้า เขาและเธอกลายเป็นคนรู้จักกันดีที่สุด
เขาและเธอตัดสินใจร่วมชีวิตไปด้วยกัน
ชีวิตของคนสองคนดูสดใสเหมือนกับความรัก
ความรักที่เต็มไปด้วยความสุข ทุกวันเวลาที่ใช้ไปร่วมกันมันช่างมีค่า
แต่ก็อย่างว่า สวรรค์เบื้องบนมักจะมีบทพิสูจน์รักแท้เสมอ

ในวันที่ท้องฟ้ายังคงเป็นสีฟ้าแบบนี้ กลับมีเมฆดำก้อนใหญ่มาบดบัง
ความรักที่ยังคงสวยงาม กำลังจะถูกลบเลือนด้วยอะไรบางอย่าง
เมื่อในสมองของเธอกำลังจะถูกลบเลือนไปด้วย"โรคอัลไซเมอร์"

มีตอนนึงในหนังเธอบอกกับเขาว่า "แล้วฉันจะลืมเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ"
เขาตอบเธอ "ไม่เป็นไร ผมจะจำเรื่องราวทุกอย่างระหว่างเราเอง"
แล้ววันนึงฉันจะลืมคุณ ฉันจะไม่มีคุณในหัวใจอีกต่อไป ชีวิตมันมีแต่เรื่องโหดร้าย
เรามาลืมกันตอนที่เรายังมีความสุขจะดีกว่า
แล้วเขาก็ตอบเธอ "ผมจะทำหน้าที่จำความทรงจำระหว่างเรา
เพราะผมคือความทรงจำของคุณ ผมคือหัวใจของคุณ"

มนุษย์เลือกไม่ได้ที่จะลืม หรือจำอะไร และในวันนึงถ้ามันเกิดขึ้น
เราควรจะทำอย่างไรกับความทรงจำเหล่านั้น
เลือกที่จะลืมมันซะตั้งแต่เรามีความสุข หรือเลือกที่จะอยู่กับมัน
ไม่มีใครรู้ว่าในอนาคตข้างหน้านั่นเรื่องอะไรจะเกิดขึ้นกับเราบ้าง

แต่เขาเลือกที่จะอยู่กับเธอ แม้ว่าจะต้องพบเจออะไรก็ตาม
เขาและเธอจะผ่านอุปสรรคร้ายๆ นี้ไปด้วยกัน
ในวันที่ความโชคร้ายเข้ามาเยือนในชีวิต แต่เขาก็ยังคงเข้มแข็งและยอมให้มันเข้ามา
ในชีวิตเราจะเจอเรื่องดี เรื่องร้ายสักกี่พันครั้ง มันจะทำให้หัวใจเราเข้มแข็งขึ้น
เขาและเธอเชื่อว่า "แล้วเราจะสามารถผ่านพ้นมันไปได้"

ชีวิตเขาและเธอยังคงดำเนินไปอย่างปกติ
แต่วันนึงเธอก็มีความทรงจำเกี่ยวกับตัวเขาน้อยลงทุกวัน
เธอจำไม่ได้ว่าเธอต้องทำอะไร และเขาคือใครกัน
บางครั้งความทรงจำของเธอมันก็กลับไปกลับมา บางครั้งเธอจำเขาได้
บางครั้งเธอก็ลืมเขาไป แต่สิ่งนั้นเธอไม่ได้เป็นคนเลือก
ถ้าในเวลานั้นเธอเลือกได้ ผมว่าเธอคงจะเลือกที่จะจำมากกว่าจะลืม

มีตอนนึงในหนังขณะที่เขาจะออกไปทำงาน เธอพูดร่ำลาเขา
เธอเรียกชื่อเขาด้วยชื่อแฟนเก่า และบอกรักเขา
ความทรงจำในสมองของเธอที่เหลือน้อยเต็มทีกำลังบอกรักเขา
แต่ในเวลานั้นความเจ็บปวดดั่งมีดนับพันเข้ามาทิ่มแทงในหัวใจเขา
เธอสบตาเขา และเรียกชื่อใครสักคนที่ไม่ใช่ชื่อตัวเขา
ความรู้สึกนั้นมันมากกว่าความเจ็บปวดใดใดทั้งสิ้น
เธอไม่มีเขาอยู่ในความทรงจำอีกต่อไป

"แล้ววันนึงฉันจะลืมคุณ ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ
ลืมว่าคุณเป็นใคร ลืมว่าเราเคยรักกัน"
บทพิสูจน์รักแท้ครั้งนี้ ดูท่าว่าจะนำความเจ็บปวดมาสู่คนทั้งคู่
ไม่มีใครที่อยากจะเป็นคนที่ถูกถูกลืม ในขณะเดียวกัน
ก็ไม่มีใครที่อยากจะสูญเสียความทรงจำอันมีค่าของชีวิต
เขาเปรียบเสมือนดั่งความทรงจำอันแสนหวาน ดั่งความงามใดใดทั้งสิ้น

แล้วในวันนึงถ้าความทรงจำเหล่านั้นมันจะหายหมด
เราจะกู้ข้อมูลเหล่านั้นกลับมาได้เหมือนกับฮาร์ดดิสก์มั้ย?
ในตอนนี้สมองของเธอถูกไวรัสเล่นงานข้อมูลในสมองของเธอ
ไม่ใช่ไวรัสคอมพิวเตอร์ แต่เป็นไวรัสที่เลือกทำลายเฉพาะความทรงจำ
ในภาวะนี้เธอไม่ใช่เป็นผู้เลือก เธอเป็นผู้ถูกเลือกจากโรคร้ายนี้

"ฉันพบคุณเพราะความขี้ลืมของฉัน
และฉันจะจากคุณไปเพราะความขี้ลืมของฉันเช่นกัน"
ในวันที่เธอระลึกถึงความทรงจำระหว่างเขาและเธอได้ชั่วขณะ
เธอเขียนข้อความมากมายถึงเขา บอกรักเขา ขอโทษเขา เธอไม่อยากลืมเขา
แล้วถ้าในวันนึงเธอจะลืมเขาไป เธออยากให้เขารู้ว่าเขาจะอยู่ในร่างกายของเธอเสมอ

มีบางอย่างในหนังที่บอกให้เรารู้ว่า
เรื่องบางอย่างมันจะจากเราไปได้โดยง่ายๆ
ไม่ว่าจะเป็นชีวิตมนุษย์หรือความทรงจำอันมีค่า
เราไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ และก็ไม่รู้ว่าจะลืมความทรงจำดีดีเหล่านั้นไปเมื่อไหร่
ในขณะที่เรายังมีโอกาสบอกรัก เราควรจะบอก
และในขณะที่เรามีโอกาสพูดขอโทษ เราควรจะพูด ก่อนโอกาสนั้นมันจะหมดไป

ไม่มีประโยชน์อะไร ถ้าเราจะไปพูดบอกรักกันหน้าหลุมศพ
หรือพูดขอโทษ ยกโทษ อโหสิกรรมให้กันตอนไร้วิญญาณ
เราควรจะพูดในสิ่งที่ควรพูด ในเวลาที่ยังมีโอกาส
เพราะบางทีเราก็ไม่รู้ว่า โอกาสอันมีค่านี้มันจะจบลงไปตอนไหนกัน

ในตอนสุดท้ายแล้ว ความรักจะเอาชนะทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายใดก็ตาม
เธอเชื่อ... แม้ในวันที่ความทรงจำของเธอจะหมดสิ้น
เธอจะยังคงมีเขาอยู่ในใจของเธอเสมอ
และเขาก็พร้อมที่จะสร้างความทรงจำระหว่างเขาและเธอขึ้นมาใหม่
ความรักคงไม่ได้มีความหมายแค่การอยู่ร่วมกัน
แต่มันคือการสร้างความทรงจำระหว่างกัน
แล้วถ้าจะต้องสร้างสักกี่ครั้ง มันก็ไม่ได้ดูเป็นเรื่องหนักหนาอะไรสักเท่าไหร่

มนุษย์จะมีโอกาสได้ชื่นชมความทรงจำดีดี อันมีค่านี้สักกี่ครั้งกันเชียว
ถ้าสามารถเลือกที่จะจำ คงไม่มีใครอยากจะจำความทุกข์ทรมาน
แต่ในบางครั้งเราก็ไม่รู้หรอกว่า ความทรงจำดีดีมันมักจะต้องแลกด้วยความทรมาน
เหมือนกับเธอและเขาที่จะผ่านความทรงจำเลวร้ายนี้ไปได้
แล้วในท้ายที่สุด เขาและเธอจะได้พบฟ้าฟลังฝน ที่มันจะยังคงความสวยงาม

ความสวยงามอาจจะมิใช่ความงามของท้องฟ้าเบื้องบน
แต่บางทีมันอาจจะเป็นความงามที่อยู่ในหัวใจเราเสียมากกว่า
แล้วคุณเชื่อว่าความทรงจำเกี่ยวกับความรัก
มันสามารถลบได้จริงๆ มั้ยล่ะ
"ถ้าตราบใดที่มันยังคงอยู่ในหัวใจของเรา "

forget me:A Moment To Remember Ost.

รีวิวโดย : กระบี่ไร้นาม