กระบี่ไร้นาม

หนังเล่าเรื่องความรักๆ ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
นอกจากเราจะรักในสิ่งที่เรียนแล้ว บางครั้งเราก็รักเพื่อนด้วย
แม้ว่าบางครั้งเราเองก็ไม่เข้าใจนักว่าความรักมันคืออะไรกันแน่
แต่ในหนังเรื่องนี้สื่อประเด็นในข้อที่ว่า ความรักคือการให้
และทุกคนก็มีรูปแบบการให้ความรักแตกต่างกันไป
ในเรื่องของความรักแล้วไม่มีคนผิด และในขณะเดียวกันก็ไม่มีใครถูก

ในความเป็นเพื่อน บางครั้งเราก็รักมากเกินกว่าความเป็นเพื่อนได้เช่นกัน
เหมือนในประเด็นหนังเพื่อนสนิทที่เล่าถึงความสนิทกันมากจนรักเกินเพื่อน
หรือแม้กระทั่งประเด็นในหนัง seasonchange ก็เช่นกัน
หลายครั้งเรามักจะพบว่าตัวละครบางตัวในหนังที่แอบรักใครสักคน
มักจะแอบผิดหวัง แอบเศร้า แอบคิดไปเองอยู่เสมอ

ผมคิดว่าการแอบรักใครสักคน บางทีไม่พูดอาจจะดีกว่า
เพราะได้ความรู้สึกที่ล้นกว่า อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ผิดหวังซะทีเดียว
อย่างในบางตอนของหนังบางเรื่อง "แกมาบอกอะไรตอนนี้"
เราไม่รู้ว่าอะไรมันสาย อะไรมันเร็ว สรุปบอกไปกลับโดนว่า "มาบอกอะไรตอนนี้"
ฮ่า ฮ่า มันเป็นเรื่องขำๆ ที่เราก็ไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน

วกกลับมาที่หนังเรื่องเดิม หนังเล่าประเด็นความรักของเพื่อนกลุ่มนึง
ที่มีแนวทางการให้ความรักแตกต่างกันไป
บางคนยอมให้โดยการถอย สำหรับการให้ของบางคนคือการเดินหน้า
รุกคืบความเป็นเพื่อน รุกคืบความสัมพันธ์ เราจะพบว่าอย่างหลังน่ากลัวกว่าอย่างแรก
แต่คนเราบางทีก็ชอบอะไรที่แรงๆ การโดนกระชากความรู้สึกก็มีเหมือนกัน

การรุกคืบความสัมพันธ์ ถ้าในรูปแบบของความเป็นเพื่อน อาจจะไม่เป็นไร
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เราต้องการจะรุกคืบความสัมพันธ์เพื่อเปลี่ยนสถานะ
เราจะพบว่า คู่กรณีของเราจะเกิดภาวะการเดินถอย หรือเดินหนี
จะว่าไปแล้วมันก็เป็นเรื่องปกติ เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกกลัว
มนุษย์มักจะมีวิธีการปกป้องตัวเองด้วยวิธีการที่ว่ามาทั้งหมดนั้น

อย่างเพื่อนของผมที่เธอโดนรุบคืบเปลี่ยนสถานะจากหนุ่มญี่ปุ่น
หนุ่มเจ้าก็ส่งเมสเสสมาคุยแบบเพื่อนธรรมดาอยู่หลายเดือน
จนในท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหว ชวนเพื่อนผมไปออกเดทคริสต์มาส
และสาวเจ้าไม่ไป เพราะรู้สึกว่า "อะไรของมันวะ"
จนในท้ายที่สุดเพื่อนผมกำลังจะกลับไทยในไม่กี่เดือนข้างหน้านี่
หนุ่มญี่ปุ่นไฟแรงส่งเมสเสสมาอีก "ก่อนกลับให้จูบก่อนได้มั้ย?"
ดูเหมือนว่าจะเป็นการรุบคืบที่รุนแรง และเร็วจนเกินไป
สาวเจ้าก็จบโดยการเดินหนีสิคับ และหนุ่มนั่นก็ไม่มีทางที่จะได้ความสัมพันธ์แบบเดิม

กลับมาที่ประเด็นในหนังอีกรอบ ก่อนที่จะนอกเรื่องมากไปกว่านี้ ฮ่า
ปริม (ทาทา ยัง) เธอฮอตมากในกลุ่มโอ ถึงขั้นมีเพื่อนชายสองคนตกหลุมรักเธอ
ทั้งๆ ที่ปริมก็ไม่ได้เรียกร้องหาความรักในแบบหนุ่มสาวสักเท่าไหร่
แต่ในทางตรงกันข้ามฝุ่น สาวผู้เรียกร้องหาความรัก แต่ความรักอย่างปืนกลับเดินหนี
บางทีความรักมันก็คงเหมือนผีเสื้อ อย่างที่คนเค้าชอบเปรียบเปรยกัน
"ยิ่งเราวิ่งตาม ความรักอย่างผีเสื้อก็ยิ่งบินหนี"

บางทีความสัมพันธ์แบบเพื่อน อาจจะอยู่ได้ยืนยาวที่สุด
อย่างน้อยก็สามารถรักษาความสัมพันธ์ที่เราไม่อยากสูญเสียเอาไว้ได้
ถ้าเรารักกันในรูปแบบคนรัก ในวันนึงอาจจะมีวันต้องพรากจากกัน
ฉะนั้นคงเป็นเหตุผลที่ไข่ย้อย(หมู) ในเรื่องเพื่อนสนิทเลือกที่จะไม่บอก
หรือปล่อยเวลาให้ล่วงเลยมา เพราะคิดว่าความสัมพันธ์แบบเพื่อนมันยาวนานกว่า
จำฉากที่ไข่ย้อยบอกรัก ดากานดาได้ใช่มั้ย? ทั้งที่รักแต่รักไม่ได้
ความพะอืดพะอม เส้นแบ่งระหว่างเพื่อนรัก กับรักเพื่อน

แล้ววันนึงคนแบบไข่ย้อย และปริม ก็ยอมเดินหนี เพื่อยุติข้อขัดแย้ง
ปริมถอยห่างเพื่อยุติข้อขัดแย้งทั้งหมดในกลุ่มโอ
แต่ไข่ย้อย เดินถอยหนีเพื่อหยุดความรู้สึกของตัวเอง บอกตัวเองว่าพอแล้ว
ความรู้สึกของไข่ย้อย คงไม่ต่างจากหนุ่มอีกคนในเรื่อง Love actually
หนุ่มคนนั้นที่กล้าเดินไปบอกสาวเจ้าว่าหลงชอบมาเนิ่นนาน
แต่ในท้ายที่สุดก็ยอมบอกและบอกตัวเองด้วยว่า "พอแล้ว"

มหกรรมการหยิบยื่นความรักในรูปแบบต่างกันไปแบบนี้
ทำให้ผมก็รู้สึกว่า การจะรักใครสักคนก็ไม่เห็นผิด ถ้าเราไม่ได้ก้าวล่วงไปทำร้ายใคร
แต่เราก็ต้องมีขีดด้วยว่าควรจะเพียงพอและหยุดได้ไหม?
จริงอยู่มนุษย์มักไม่มีความพอ อยากจะรักและถูกรักมากขึ้น
แต่ในท้ายที่สุดความสัมพันธ์แบบรักเพิ่มขึ้นแล้วจบแบบไม่สวยก็มีเยอะไป
"เพียงเพราะแค่เราดันทุรังที่จะรัก โดยไม่ได้สนใจอะไรเลย"

edit @ 23 Mar 2008 15:55:37 by กระบี่ไร้นาม