กระบี่ไร้นาม

นี่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นหนังญี่ปุ่น ที่ผมรู้สึกว่า "นี่คือหนังญี่ปุ่น"
สเน่ห์ของหนังญี่ปุ่นก็เหมือนกับคนญี่ปุ่น เรียบง่าย แต่ลึกซึ้งทางความรู้สึก
คนญี่ปุ่นมีความละเอียดอ่อนทางด้านความรู้สึกสูงมาก
เป็นหนังญี่ปุ่นในรอบหลายปีที่ดูแล้ว รู้สึกว่า ตื้นตัน อิ่มเอมด้วยความสุข
หนังค่อยๆ เล่าเรื่องให้เราซึมซับอย่างค่อยเป็นค่อยไป
ไม่มีฉากไหนจงใจบีบน้ำตาคนดู แต่น้ำตาคุณจะค่อยๆ ไหลออกมาเองเมื่อดูจบ

ผมประทับใจใน Always มาก จนบอกไม่ถูกว่าเพราะอะไรเหมือนกัน
ดูแล้วร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งใจ ไม่ใช่ด้วยความโศกเศร้า
เป็นหนังที่น่ารัก เหมือนกับดูการ์ตูนญี่ปุ่น มันอารมณ์เดียวกัน
เพราะนี่คือหนังที่สร้างจากการ์ตูนที่ได้รับความนิยมมากในญี่ปุ่น
มีหลายฉากที่เป็นฉากธรรมดามาก แต่ทำไมดูแล้วรู้สึกได้มากก็ไม่รู้
หรือเพราะความธรรมดานี่แหละ มันทำให้เราเข้าถึงได้ง่ายดายนัก

ความรู้สึกอีกอย่างที่ผมรู้สึกได้ เหมือนกับกำลังอ่านนิยายเรื่องยาว
ที่บรรยายบรรยากาศความรู้สึกของคนญี่ปุ่น
ความรู้สึกอบอุ่นแบบญี่ปุ่น ความคิดของคนในสังคมสมัยนั้น
ว่ากันว่าการที่จะเข้าใจคนประเทศนึงได้ดีนั้น เราควรเริ่มต้นศึกษาจากประวัติศาสตร์
การศึกษาประวัติศาสตร์ทำให้เรารู้ถึงภูมิหลังความเป็นมาของคนในประเทศ
แทบไม่อยากจะเชื่อว่าหนังเรื่องนี้ก็เป็นประวัติศาสตร์หน้าเล็กๆ ของคนญี่ปุ่น
หนังเล่าเรื่องไปอย่างละเมียดละมัย แต่ทำให้เรารู้สึกถึงแรงพลังบางอย่าง

มีหลายฉากในหนังที่เรียกน้ำตาโดยไม่รู้ตัว
ฉากนึงที่ผมรู้สึกประทับใจมาก ตอนที่อิปเปคุง กับจุนโนะสุเกะคุงไปตามหาแม่
หรือแม้กระทั่งฉากตอนที่เด็กสองคนกลับมาที่บ้าน
การพบกันของเซนตาคลอสกับจุนโนะสุเกะ และแหวนที่มองไม่เห็น
บางทีความสุขเล็กๆ อาจจะเป็นการพบกันของผู้คนบนโลกใบนี้ก็เป็นได้
ความสุขที่เราต่างหยิบยื่นให้แก่กันและกัน มันมองไม่เห็นแต่เราสัมผัสได้

คนแปลกหน้าสองคนที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างอาจารย์นักเขียน กับจุนโนะสุเกะ
หรือแม้กระทั่งการพบกันของอาจาร์นักเขียนกับสาวเจ้าของบาร์
ความงดงามของการรวมตัวกันของวาระการให้แบบครบวงจรของเจ้าของอู่ซ่อมรถ
การพบกันของเหล่าเด็กๆ ที่น่ารักน่าชัง
นอกจากจะงดงามในความรู้สึกแล้ว ภาพที่สื่อออกมาก็งดงามยิ่งนัก
ภาพโตเกียวทาวเวอร์ ที่ดูแล้วก็ทำให้ยิ่งอยากไปเห็นโตเกียวทาวเวอร์จริงๆ

ถนนสายนี้ ที่ชีวิตผู้คนเริ่มต้นไปพร้อมกับการสร้างโตเกียวทาวเวอร์
และในวันที่โตเกียวทาวเวอร์สร้างเสร็จ มันก็เปรียบเสมือนการเริ่มต้นชีวิตใหม่
สังคมใหม่ที่พวกเขาได้รังสรรค์ขึ้นมาด้วยความรัก ความเข้าใจ
ก็คงเปรียบเหมือนกับโตเกียวทาวเวอร์ที่สร้างเสร็จแล้วไม่ว่าจะกี่ปีมันก็ยังจะคงอยู่
เหมือนกับความรู้สึกของผู้คนที่มีความผูกพันกันด้วยความรักนั่นล่ะ
สังคมจะเจริญเติบโตต่อไปได้ในภายภาคหน้า ปัจจัยสำคัญคงไม่ใช่เงินเพียงอย่างเดียว
ในขณะที่สังคมเจริญรุดหน้าไป จิตใจผู้คนก็ดูจะเป็นสิ่งสำคัญที่ควรก้าวตามกันไป

เหมือนกับหนังเรื่องนี้ที่พยายามเขียนภาพสวยงามนี้ขึ้นมา
เพื่อให้เรารู้สึกได้ว่า ความสวยงามของการมีชีวิตอยู่
มันอาจจะไม่ใช่การระลึกถึงความหลัง แต่เป็นการคิดถึงอนาคต
เมื่ออนาคตในวันข้างหน้ามันยังคงสดใส เราก็ไม่จำเป็นต้องจมอยู่กับอดีต
ความเลวร้ายของสงครามไม่ได้ทำให้คนญี่ปุ่นเกลียดชังคนอเมริกามากขึ้น
แต่กลับทำให้พวกเขาเข้าใจได้ว่าการอยู่รวมกันแบบสังคมใหญ่เหมือนสังคมโลกนี้
สิ่งที่น่าจะนึกถึง คือการประณีประณอมเข้าหาซึ่งกันและกัน
สันติภาพที่คนญี่ปุ่น หรือคนในสังคมโลกฝันถึง สักวันหนึ่งมันจะเกิดขึ้นจริงได้
ไม่ใช่เพียงแค่ในหนังสือหรือในนิยายเล่มสวย
แต่มันจะบังเกิดขึ้นได้ในสักวันหนึ่งที่พวกเราช่วยกันสร้างมันขึ้นมา
สันติภาพอาจจะไม่ใช่รูปธรรมที่สามารถมองเห็นได้ แต่เรารู้สึกได้

นี่คือหนังที่ผมคิดว่าเป็นหนังญี่ปุ่นเรื่องนึงที่ดีที่สุดเท่าที่เคยดูมา
และทำให้ผมรู้อีกว่า หนังไม่จำเป็นต้องมีตัวผู้ร้าย ก็ดูสนุกได้เหมือนกัน
ถึงแม้ว่าหนังจะดำเนินเรื่องไปอย่างไม่มีพีคก็ตาม
แต่ระหว่างทางที่เราเดินไปพร้อมกับหนัง เราจะพบจุดพีคเล็กๆ มากมาย
เพราะในชีวิตมนุษย์ คงไม่ได้พบกับเรื่องพีคๆ เพียงแค่ครั้งเดียวหรอก
การมองโลกด้านบวกแบบนี้ มันทำให้เราพบความสวยงามเยอะแยะเต็มไปหมด
และความสวยงามนี้ก็จะยังคงอยู่คู่กับสังคมคนญี่ปุ่นต่อไป
เหมือนกับโตเกียวทาวเวอร์ ที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าประเทศญี่ปุ่น

สักวันหนึ่งพวกเราก็แค่ฝันว่าสังคมโลก จะกลายเป็นสังคมแห่งสันติภาพได้ในสักวัน
สักวันหนึ่งที่พวกเราเลิกคิดล้มล้างมนุษย์ด้วยกัน
สักวันหนึ่งที่เรามองเห็นคุณค่าของความเป็นมนุษย์ว่ามันเท่าเทียมกัน
สักวันหนึ่งที่เราได้สร้างสันติภาพขึ้นมาในหัวใจของเรา
วันนั้นคงเป็นวันที่โลกสวยงามน่าดู
และจะประทับอยู่ในความทรงจำของมนุษย์อย่างเราๆ ตลอดไป