กระบี่ไร้นาม

ยังจำได้ หนังสือเล่มหนึ่งที่ทำให้ผมเชื่อว่า
ความรัก ทำให้คนสองคนมาพบกัน ...
Blue and Rosso ที่ผมอ่านจบเพียงครึ่งแรก
ผมอ่านเรื่องเล่าจากมุมมองของอาโออิจบ
แต่ส่วนของจุนเซย์ ผมยังอ่านไม่จบ
แต่ผมดูหนังเรื่องนี้จบมาแล้วสองรอบเป็นอย่างต่ำ

แทบไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่ามีคนสองคนบนโลกเกิดมาเพื่อกันและกัน
เกิดมาเพื่อเป็นหัวใจของกันและกัน
ถึงแม้จะมีเหตุการณ์มากมายมาพรากให้คนสองคนต้องจากกัน
แต่สุดท้ายเมื่อเป็นคู่กันแล้ว คนสองคนก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

จุนเซย์เป็นจิตรกรหรือเปล่าผมไม่แน่ใจ
แต่เขาเดินทางไปอิตาลีเพื่อเรียนซ่อมรูปภาพโบราณ
การเรียนซ่อมแซมภาพเก่าให้กลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้ง
คงเหมือนกับการที่จุนเซย์เดินทางไปที่นั่นเพื่อซ่อมแซมหัวใจเขาหรือเปล่า
อาจจะไม่ใช่ มันคงหมายถึงการได้มีโอกาสกลับไปทบทวนความรู้สึก
ยิ่งเรียนรู้การซ่อมแซมภาพมากขึ้น นั่นก็ทำให้เขารู้ว่า
ไม่มีแม้สักวันที่เขาสามารถลืมเรื่องราวระหว่างเขากับอาโออิได้เลย
ความรักมันมักเล่นตลกกับความรู้สึกของเราเสมอ

เวลาไม่ใช่ตัวแปรสำคัญที่ทำให้คนสองคนเลิกรากัน
ยิ่งนานวัน ความรักนั้นก็พิสูจน์ความรู้สึกของคนสองคนมากขึ้น
ในขณะที่อาโออิเดินทางไปอิตาลีเพื่อจะลบลืมความทรงจำเกี่ยวกับจุนเซย์
เธอต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ในโลกที่ไม่มีเขา
ยิ่งเธอพยายามจะมีความสุขในชีวิตใหม่ของเธอมากเท่าไหร่ เธอกลับระลึกถึงจุนเซย์เสมอ
ในความฝันเมื่อหลายปีก่อน มันยังคงเป็นเรื่องเดิมเสมอ

ผมไม่รู้หรอกว่า จะมีมนุษย์สักกี่คนที่โชคดีได้พบเจอความรักอย่างที่อยากเจอ
ได้รักกับคนที่เราต้องการจะรัก ได้มีชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไป
คนบางคน พยามเดินหนี แต่สุดท้ายพวกเขาก็กลับไปยังจุดเดิม
จุดเริ่มต้นของการพบกัน ...

เหมือนกับอ่านหนังสือสักเล่ม ที่ไม่มีวันจบสิ้น
วันนึงเราตัดสินใจที่จะละทิ้ง หรือปล่อยบางอย่างให้จากไป
แต่สุดท้ายเราก็นึกขึ้นได้ว่า เราไม่สามารถขาดสิ่งนั้นไปได้เลย
ยิ่งพยายามลบลืม ก็ยิ่งกลับจำมันได้ชัดเจน
หลายครั้งที่เรารู้สึกว่าตัวเองกำลังตัดสินใจทำอะไรสักอย่างผิดพลาดไป
หลายครั้งที่เราพบว่าตัวของเรายังคงจมอยู่กับความรู้สึกเดิม

ถ้าพูดถึงในแง่ของความรัก ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องดี
เพราะอย่างน้อยเราก็มีความทรงจำดีดีให้ระลึกถึง
เรามีช่วงเวลาดีดีกับใครสักคนหนึ่งที่เราเอ่ยได้เต็มปากว่านี่คือ "คนรัก"
ถึงแม้ว่าสำหรับบางคน ช่วงเวลาแห่งความสุขจะเป็นวันเวลาของความเจ็บปวด
บางคนไม่สามารถลบลืมมันไปได้ เพราะรู้สึกว่านี่มันคือที่สุดเท่าที่เคยพบมา
คนบางคนเกิดมาเพื่อจะเป็นคู่กัน คนบางคนเกิดมาเพื่อจะรักกัน

แล้วอาโออิกับจุนเซย์เป็นแบบไหน ? ผมคิดว่าพวกเขาเป็นทั้งสองอย่าง
พวกเขาเกิดมาเพื่อที่จะรักกัน และเป็นคู่กัน
ในโลกกว้างๆ ที่เราคิดว่าตัวเองมองเห็นมันได้หมด
เรากลับพบว่า สิ่งที่เรามองหา กลับไม่ใช่ลาภ ยศ สรรเสริญ เสมอไป
คนบางคนเฝ้ามองหาเพียงสิ่งเดียว สิ่งนั้นผมเรียกมันว่า "ความรัก"
เพราะความรักจะหล่อเลี้ยงจิตใจให้เราสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ฉากนึงในหนัง อาโออิเธอบอกลาคนรักใหม่ของเธอ
เธอบอกกับเขาว่า ถึงแม้จะยังไงเธอก็ไม่สามารถลืมจุนเซย์ได้
เพราะจุนเซย์คือทั้งหมดของเธอ เขาคือชีวิต เขาคือความรัก
ใครจะรู้ล่ะว่า ความสัมพันธ์ของคนสองคนมันแน่นแฟ้นมากแค่ไหน
มันไม่ใช่เพียงความรัก แต่มันเป็นยิ่งกว่าความผูกพัน
เหมือนสายใยที่ไม่สามารถหลุดขาดออกจากกันไปได้

สิ่งที่คนสองคนกำลังตามหา สิ่งที่พวกเขาเฝ้าค้นหา
ในวันนึงที่พวกเขาพบเจอ และละทิ้งมันไป
แล้ววันนีงพวกเขาเดินกลับมาตามหามันอีกครั้ง ...

ในตอนสุดท้าย ผมไม่รู้ว่าการเดินทางของคนทั้งคู่จะเดินไปในทางไหน
และเช่นกัน ผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตของผมต่อจากนี้จะเดินไปทางไหน
ผมจะมีโอกาสได้พบเจอใครสักคน ใครที่ผมเฝ้ารอคอยมาทั้งชีวิตหรือเปล่า
ไม่แน่ใจนัก แต่ผมกลับสนุกสนานกับการรอคอยนี้เหลือเกิน

ผมมีความเชื่ออยู่อย่างนึง...

ในเวลานึงเรานึกเสียใจกับการตัดสินใจกับการกระทำบางอย่างของเรา
แต่ถึงแม้ย้อนเวลากลับไป ณ จุดนั้นได้ ผมเชื่อเราก็ยังคงตัดสินใจเหมือนเดิม
ไม่ว่าจะยังไงก็ช่าง เหตุการณ์บางอย่างมันตัดสินได้จากความรู้สึกของเราในเวลานั้น
เพราะความรู้สึกในตอนนั้นกับตอนนี้มันย่อมแตกต่างกัน
แต่มีบางอย่างที่มันอาจจะยังคงเหมือนเดิมตลอดไป
ผมเชื่อว่า "มันคือความรัก" ความรักจะยังคงอยู่กับเราตลอดกาลและตลอดไป ...