กระบี่ไร้นาม

เวลาหกสัปดาห์ ท่ามสายฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า  
สำหรับใครบางคนเป็นเพียงแค่ฤดูกาลที่กำลังจะผ่านพ้นไป
แต่สำหรับเขาและเธอ เวลาหกสัปดาห์มันเป็นมากกว่าความทรงจำอันมีค่า
ที่มิอาจจะลบเลือนไปได้ตลอดชีวิต

ผมเคยคิดอยู่เหมือนกันว่า ใครบางคนที่ว่านั่น
จะปรากฎตัวขึ้นมาในสักวันหนึ่งจริงหรือเปล่า
คนที่เกิดมาเพื่อเป็นคู่ของเรา ไม่ว่าจะต้องผ่านร้อนผ่านหนาวไปสักกี่ฤดูกาล
สักวันหนึ่งโชคชะตา หรือที่มนุษย์อย่างเราๆ เรียกขานมันว่า "พรหมลิขิต"
จะชักพาให้ใครสักคนที่ว่านั่น เดินทางเข้ามาใกล้เรามากขึ้น
จนรู้สึกได้ถึงแรงพลังบางอย่าง ที่ดึงดูดให้เราเดินเข้าไปหาเช่นกัน

มิโอะ เดินทางจากทาคุมิ และยูจิไปยังดินแดนอันไกลโพ้น
พวกเขาสร้างโลกและความสัมพันธ์ระหว่างกันและกันขึ้นมา
ณ ดวงดาวอาร์ไคว์ฟ ที่นั่น แม่จากไปและไปอยู่ ณ ดาวดวงนั้น
ยูจิยังคงเชื่อ และฝังใจในคำพูดของแม่ที่บอกเอาไว้ก่อนจากไป
และแม่กำลังจะกลับมาหายูจิในไม่ช้านี้

ผมก็อยากจะเชื่อ อย่างที่ยูจิเชื่อ
ผมเชื่อว่าการให้ความไว้วางใจซึ่งกันและกัน ระหว่างกันและกัน
มันเปรียบเสมือนกับเชือกเส้นเล็กๆ ที่ร้อยความรู้สึกของมนุษย์ผูกเข้าไว้ด้วยกัน
ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบไหนก็ตาม
ผมว่า ระหว่างมนุษย์จะมีสายสัมพันธ์บางๆ ร้อยรัดเราเข้าไว้ด้วยกัน
ด้วยความเชื่อมั่น และด้วยศรัทธาในความรัก

เหมือนดั่งเช่นมิโอะ มีให้ต่อทาคุมิ และเช่นกัน อย่างที่ทาคุมิ มีให้กับมิโอะ
หลายปีผ่านไป หลังจากที่มิโอะเดินทางไปยังดินแดนที่พวกเขาเรียกว่าดาวอาร์ไคว์ฟ
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าดวงดาว ดวงนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร
สิ่งที่ที่ผมพอจะสัมผัสได้ บนดวงดาวนั้นยังมีความรักส่งไปถึงอยู่เสมอ

บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่หนังเรื่องนี้ก็ทำให้ผมชอบฤดูฝนขึ้นมาอีกหลายเปอร์เซ็นต์
ทำให้ผมเชื่อมั่นในสิ่งที่ไม่มีตัวตน
และทำให้ผมเชื่อว่า ท้ายที่สุดแล้วมนุษย์ก็คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้
ถ้าวันใดวันหนึ่งขาดซึ่งความรักไป  ไม่ว่าจะเป็นความรักในรูปแบบไหนก็ตาม
หัวใจมนุษย์อย่างเรา คงแห้งแล้งพิลึก พิลั่นน่าดูนะครับ ถ้าไม่มีสิ่งที่ว่านั่น

การที่ผมมีโอกาสเดินทางเข้าไปรู้จักโลกของคนสามคน
ความสัมพันธ์สองแบบ ในแง่นึง เราคือผู้รับ และในแง่นึงเราคือผู้ให้
ความสัมพันธ์ของมนุษย์เหมือนกับการส่ง รับ ลูกบอล
บางทีเราส่งพลาด รับพลาด และบางครั้งเราก็ทำมันได้ดีทีเดียว

ถ้าจะให้ผมเปรียบความรักของคนสองคน
ผมว่าระหว่างทาคุมิและมิโอะ เป็นคู่ส่ง คู่รับ ที่ทำหน้าที่ได้ดีทีเดียว
และทำให้ผมเชื่อได้อีกว่า คนสองคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน
ไม่มีทางจะพลัดพรากจากกัน ถึงจะจาก แต่สักวันหนึ่งก็จะกลับมา

น่าแปลกนะครับ ทั้งที่เรามีโอกาสล่วงรู้อนาคตในวันข้างหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แม้จะต้องแลกและสูญเสียอะไรสักอย่างไป
แต่เรากลับยังยินดีที่จะเลือกทำอย่างเดิม เพื่อจะได้รักษาบางสิ่งเอาไว้
บางครั้งมนุษย์ก็ทำเรื่องบางเรื่องลงไปโดยไม่ใช้เหตุผล แต่ใช้ความรู้สึก
ผมว่าความรัก ใช้ความรู้สึก เหนือเหตุผล
และถึงยังไงซะ ผมก็ยังเชื่ออยู่ดีว่า ความรักไม่ใช่หลักเหตุผล
ใช้หัวใจรู้สึก แล้วจะรู้สึกถึงรัก บางทีคำสั้นๆ พวกนี้อาจจะสามารถนิยามความรักได้
สำหรับผม ความรักมันคงหมายความประมาณนั้นครับ

edit @ 18 Oct 2007 19:48:45 by กระบี่ไร้นาม