กระบี่ไร้นาม

วันหนึ่งเมื่อเราต้องเป็นผู้สูญเสีย ร่องรอยความทรงจำบางอย่างที่ยังคอยตามหลอกหลอน
ผมไม่อยากมีความทรงจำ และผมไม่อยากจดจำอะไรทั้งสิ้น
นั่นอาจจะเป็นเพียงประโยคเดียวในหนังเรื่องนี้ที่ผมพอจะจำได้

ความทรงจำสำหรับบางคนมันก็เลวร้าย และไม่น่าจดจำเอาเสียเลย
วันที่ต้องสูญเสียสิ่งอันเป็นที่รัก และผู้คนที่รักไป
วันหนึ่งที่ผมมีโอกาสได้มานั่งทบทวนถึงความรู้สึกถึงความสูญเสียบางอย่าง
ผมพบว่าความรู้สึกสูญเสียนั้น มันสามารถเปลี่ยนแปลงผู้คน ไม่ทางใด ก็ทางหนึ่ง
ความสูญเสีย นอกจากจะพรากเอาความทรงจำอันดีดีไปเสียสิ้น
ในวาระนึง ผมยังพบว่ามันก็ยังคงเหลือช่องว่างของความรู้สึกดีดีเอาไว้ด้วย

ชายผู้นึง ที่ต้องสูญเสียความทรงจำอันเป็นที่รักไป
และเขาไม่สามารถดึงรั้งมันกลับมาไว้อยู่กับตัวเองได้อีกต่อไป

ก็อย่างว่า มนุษย์อย่างเรามีความรัก และในขณะเดียวกันก็มีความเห็นแก่ตัว
มากพอที่จะไม่อยากให้ความรักนั้นเดินทางจากไปไหน

วันนึงที่คนทั้งโลกต่างกรีดร้องและสาปแช่งความโหดร้าย
ในวันที่เครื่องบินสองลำ พุ่งเข้าชนตึกแฝดเวิร์ดเทรดเซนเตอร์
สถานที่แห่งนั้น เมื่อก่อนอาจจะเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งความเฟื่องฟูของทุนนิยม
แต่ปัจจุบันนี้ เวิร์ดเทรดเซนเตอร์กลับเป็นมากกว่าความทรงจำอันโหดร้ายของผู้คน
ความทรงจำ ความรักและความผูกพันมากมายถูกฝังลงไปพร้อมกับตึกแฝดนั่น

ว่ากันว่า มนุษย์อย่างเรา มีความทรงจำคอยหล่อเลี้ยงให้เราก้าวไป
บางคนไม่สามารถก้าวเดินต่อไปได้ เพียงเพราะความทรงจำของพวกเขาถูกทำลาย
จะด้วยอะไรก็ตาม เราพบว่าความทรงจำมีค่าต่อการมีชีวิตอยู่ของมนุษย์

ชาร์ลี ก็ไม่ต่างอะไรจากญาติผู้สูญเสียจากเหตุการณ์ในวันนั้น
ภาพความทรงจำมากมาย ยังคงตามคอยหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ
ไม่ว่าวันนั้นจะเป็นวันแห่งชัยชนะของใครก็ตาม
แต่สำหรับชาร์ลี วันนั้นมันก็คือวันที่เขาไม่สามารถลบลืมมันได้ตลอดชีวิต
มนุษย์ที่มีความทรงจำอันเลวร้าย แต่ไม่สามารถลบลืมได้
ผมว่ามันทรมานกว่าความรู้สึกไหนๆ เลยทีเดียว

เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่า
นี่เป็นหนังที่เล่าถึงผลกระทบจากเหตุการณ์วันนั้น
ได้อย่างเฉียบคม บาดลึก และรู้สึกถึงความสูญเสียได้อย่างเจ็บลึกจริงๆ
หนังไม่ได้เล่าความสูญเสียอย่างกระโตกกระตาก
แต่ความรู้สึกสูญเสียบางอย่าง มันมากจนเกินกว่าจะฟูมฟายออกมา
ผ่านจากการกระทำบางอย่างของมนุษย์ที่เสียสูญ และเป็นผู้สูญเสียจากเหตุการณ์วันนั้น
มันมากจะเอ่ยออกมา ความรู้สึกบางอย่างมันก็มากจนไม่สามารถเอ่ยเล่ามาได้หมด

และนี่แทบจะเป็นครั้งแรก ที่ผมได้เห็นอดัม แซนด์เลอร์ เล่นหนังดราม่า
ประทับใจการแสดงของอดัมในครั้งนี้ ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ชื่นชมเป็นการส่วนตัว
ชอบประเด็นการเล่าของหนัง
ชอบหนังที่เล่าความสูญเสียที่ไม่บีบให้คนดูต้องพยายามเสียน้ำตา
หนังค่อยๆ ทำให้เรารู้สึก และเข้าใจถึงความรู้สึกสูญเสียบางอย่างได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
ความรู้สึกถึงความสูญเสียบางครั้ง ผมรู้สึกได้ว่ามันมากกว่าการฟูมฟาย

ความทรงจำอันโหดร้าย บางทีเราก็ไม่สามารถลบลืมมันไปได้
และเวลาก็ไม่สามารถเยียวยาได้
บางทีเราอาจจะจำเป็นต้องทำเป็นลืมๆ มันไป ทั้งที่บางทีมันก็ทำไม่ได้ในความเป็นจริง

การก้าวเดินต่อไป อาจจะเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้มนุษย์อย่างเรามีกำลังใจก้าวเดินต่อ
หนังเรื่องนี้ทำให้ผมย้อนกลับมาคิดได้อย่างนึง
ถ้าวันนึงเราต้องตกเข้าไปอยู่ในสภาวะแห่งความเสียศูนย์ และเสียสูญ
เราควรจะควบคุมชีวิตเราต่อไปอย่างไร
เราจะยอมให้ความทรงจำอันโหดร้ายนั้นครอบงำชีวิตเราไปตลอดกาล
หรือพยายามหาวิธีที่จะหลุดออกมาจากวงจรนั้น

ชีวิตมันเป็นเรื่องยาก อย่างที่ใครๆ ก็ชอบบ่น
แต่ผมพบว่าความยากของชีวิต มันสอนให้มนุษย์เข้าใจการมีชีวิตอยู่มากขึ้น
หลายคนที่ผ่านความยากของชีวิต ทำให้พวกเขาแกร่งขึ้น แต่ไม่ได้แปลว่าเราเก่งขึ้น
เพราะทุกครั้งมักจะมีอุปสรรค ปัญหาใหม่ๆ เข้ามาทดสอบชีวิตพวกเราเสมอ
ว่ากันว่านี่คือลิขิตที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอ ไม่ว่าใครก็ตาม

เรามีอุปสรรคไว้ทดสอบความสมบูรณ์ของการเป็นมนุษย์
ผมว่า ถ้าชีวิตเราไม่มีอุปสรรค ชีวิตมันคงดูจืดชืดไร้รสชาติน่าดู
สิ่งที่ยากกว่าการมีชีวิต ผมว่าคือการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส
ใช้อุปสรรคให้เป็นแรงขับดันให้เราเดินต่อ มันยากกว่าเป็นไหนๆเลย ว่ามั้ยครับ

วันนี้อาจจะเป็นวันร้ายๆ วันนึงที่เกิดขึ้นในชีวิตมนุษย์อย่างเรา
แต่มันก็ทำให้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้น
และมนุษย์อย่างเราๆ ก็ไม่ใช่ซุปเปอร์ฮีโร่ ไม่แปลกถ้าเราเจอปัญหาที่หาทางแก้ไม่ได้
เราจะยอมยื่นมือ และเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น
มนุษย์นอกจากจะมีปัญหาเพื่อทดสอบความสมบูรณ์ของการเป็นมนุษย์แล้ว
เรายังมีฟังก์ชั่นพิเศษ อย่างเพื่อน หรือคนรอบข้างเป็นตัวช่วย
ให้การก้าวไปสู่ความสมบูรณ์ของการเป็นมนุษย์ มันสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น

edit @ 12 Dec 2007 20:13:11 by กระบี่ไร้นาม