กระบี่ไร้นาม

ผมหยิบหนังสือเล่มเดิมที่ชอบอ่านออกมาจากชั้นหนังสือ
นั่งเปิดละเลียดความสุขไปทีละหน้า
ความบันเทิงเล็กๆ ที่ปรากฎท่ามกลางกลิ่นไอความเศร้า
ผมหลงรักความเศร้า และในขณะเดียวกันผมก็หลงรักความสุข

ใครหลายคนเคยเอ่ยไว้ว่า ความสุขมันหอมหวล แต่ไม่นานมันก็จากเราไป
ความทุกข์มันขมขื่น แต่มันจะฝังอยู่ในใจเราตลอดไป
คุณเชื่อมั้ย？ว่าทุกอย่างมันดำเนินไปแบบนั้น

หลายครั้งที่เราก็ไม่สามารถหาเหตุผลมาสนับสนุนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตได้
บางครั้งความเศร้าโศก ก็เข้ามาเยือนเราโดยไม่รู้ตัว
และในขณะเดียวกัน ความสุขก็โอบล้อมตัวเรา
ลำพังความเหงาอาจจะไม่ร้ายแรงมากมายอะไรนัก
แต่ความเดียวดายท่ามกลางความเหงานี่สิ มันรู้สึกทรมานยังไงชอบกลนะ
ตอนนี้ผมไม่ได้เหงา และยังมีความสุขดีทุกประการครับ

หนังสือบางเล่ม ทำให้เราหลงลืมความทุกข์บางอย่างไปชั่วขณะ
และหนังสือบางเล่มก็ทำให้เราเศร้าโศกไปตามตัวละครแทบจะโงหัวไม่ขึ้น
บางคนยินดีที่จะได้ตกเข้าไปอยู่ในโลกแห่งความฝันบ้าง
สักพัก เพื่อให้ตัวเองรู้สึกหายเหนื่อย เพื่อจะดึงตัวเองกลับมาอีกครั้ง

หลายครั้งผมก็พบว่า การที่จมลงไปกับความทุกข์
มันทำให้เราพบกับความสุขได้อย่างง่ายดาย
ความสุขเล็กๆ ที่มันพาดผ่านมาให้เรารู้สึกได้
รู้สึกได้ว่าตัวเองยังคงมีชีวิต และยังคงมีกำลังที่จะเดินต่อไป

ความสุขของคนบางคน ช่างเรียบง่ายและน่าเอาอย่าง
(ไม่ขอใช้คำว่าอิจฉา เพราะคำว่าอิจฉามันร้ายแรงกว่าที่ใครๆ จะคาดเดาได้)
น่าเอาอย่างในการสร้างความสุขให้กับตัวเอง
และให้กำลังใจตัวเอง เพื่อจะดำเนินชีวิตที่เป็นอยู่อย่างมีความสุข
บางคนก็สุขท่ามกลางความสุขของคนอื่น
บางคนก็ยินดีทุกข์ เพื่อจะได้เห็นรอยยิ้มของคนที่พวกเขาอยากจะหยิบยื่นสิ่งดีดีให้

หลายปีมานี้ ผมได้เรียนรู้ถึงความสุขที่ว่านั่น
มันเริ่มชัดเจนขึ้นทุกวัน  ทั้งจากคนใกล้ตัวผม และคนไกลตัวผม

เมื่อก่อนผมรังเกียจการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้ผมไม่รู้สึกแบบนั้น
ผมรู้สึกว่าการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ก็ดี ดีที่ให้โอกาสเราได้พยายามเรียนรู้สิ่งที่ดี และไม่ดี
ผมคิดว่าการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ สอนให้เราเข้าใจโลกและคนรอบข้างมากขึ้น
มากกว่าที่จะยึดถือเอาตัวเองเป็นใหญ่ ความคิดตัวเองถูกเสมอ
ผมคิดว่ามนุษย์แบบนั้นไม่น่ารัก และไม่น่าเอาอย่างสักเท่าไหร่ และไม่ใช่ผู้ใหญ่สำหรับผม

ระหว่างคำว่า "ผู้ใหญ่" กับ "การเป็นตัวของตัวเอง"
มันมีความแตกต่างบางอย่าง เท่าที่ผมรู้สึกได้ 
การเป็นผู้ใหญ่ สอนให้เรารู้จัก "คิด" อย่างมี "เหตุ" และ "ผล"
ผู้ใหญ่อาจจะไม่ได้หมายความว่า "คนที่มีอายุมากกว่า"
และก็ไม่ได้แปลว่าคนที่อายุมากกว่าจะไม่ใช่ผู้ใหญ่สักหน่อย
มันเป็นเรื่องซับซ้อนที่ผมยังไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนนัก
ไว้ผมรู้สึกได้มากกว่านี้เมื่อไหร่จะมาเขียนบันทึกไว้ครับ ช่วยเตือนความจำ

บางทีประสบการณ์อันเลวร้ายที่เราไม่อยากจำ ก็กลับเป็นประสบการณ์ที่ดีที่สุดของชีวิต
คุณเชื่อมั้ย? มันเป็นแบบนั้นจริงๆ นะ
การผ่านประสบการณ์อันทรมาน และเลวร้าย ทำให้เราเข้าใจมันมากขึ้น
เรียนรู้ที่จะเปลี่ยนแปลง และปรับปรุงอยู่เสมอ
หาวิธี และหนทาง เพื่อจะผ่านพ้นมันไปให้ได้
การวิ่งหนี อาจจะเป็นทางออกหนึ่ง แต่ไม่ดีนักถ้าเราเลือกใช้มันบ่อยๆ
บางครั้งควรหนี แต่บางครั้งก็ควรสู้กับมันต่อไป 

ผมไม่รู้หรอกว่า ถ้าวันนึงตัวเองจะต้องพบอะไรที่มันยากกว่านี้ ผมจะผ่านมันไปได้มั้ย
แต่สิ่งเดียวที่เชื่อ และพอยึดเหนี่ยวให้ตัวเองเดินต่อไปได้
ผมแค่เชื่อว่า "มันจะดีขึ้น" และ "ผมจะสามารถผ่านพ้นมันไปได้"
การที่เราบอกให้ตัวเองเชื่อ สักวันหนึ่งตัวเองจะเตือนตัวเอง และเชื่อแบบนั้นในที่สุด

แรงดึงดูดบางอย่าง จะเกิดขึ้นได้โดยมหัศจรรย์
แต่กว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ หรือความมหัศจรรย์ขึ้นได้ "ต้องช่วยตัวเองก่อน"
ก่อนที่สิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้น มันต้องมี "เหตุ" และ "ผล" จะตามมาในภายหลัง
ว่ากันว่าการหมั่นสร้างเหตุที่ดี ผลที่ดีก็จะตามมาได้ในที่สุด
นี่คือหลักสัจธรรม สัจธรรมมันแปลว่าความจริงที่เราไม่สามารถลบล้างได้

ผมว่าคนที่มีชีวิตได้อย่างมีความสุข อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเข้าใจในหลักนี้กระมัง
ความสุขเล็กๆ บังเกิดขึ้นได้ ก็เพราะเรารู้สึกสุขและยินดีไปกับมัน
โดยไม่หลงลืมว่า ความทุกข์ก็เป็นของที่เกิดมาพร้อมกับความสุข
หรืออาจจะเรียกมันสั้นๆ และง่ายๆ ได้ว่า "การคิดแง่บวก"
มันทำให้เรามีความสุขได้อย่างน่าใจหายทีเดียว

”สุขได้ แม้กระทั่งยืนอยู่ท่ามกลางความทุกข์ก็เถอะ”　：」