กระบี่ไร้นาม

ความรู้สึกแรกที่ได้รู้จักกับบาเบล
ความรู้สึกของผมกับบาเบล ผมเพียงแค่เคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับหอคอยบาเบลมาบ้าง
ในโลกที่มนุษย์ต้องการอยากเอาชนะพระเจ้า
มนุษย์ได้สร้างหอคอยเทียมฟ้า หวังจะเทียบเทียมพระเจ้า
และไม่นานนัก หอบาเบลนั้นได้ถูกทำลายลง และพระเจ้าสาปให้มนุษย์พูดคนละภาษากัน

นั่นมันเป็นเพียงตำนานหอคอยหนึ่งในอดีตอันยาวนาน
ที่เราก็ไม่รู้ว่า เพราะสาเหตุนั้นจริงแท้แค่ไหนที่มนุษย์บนโลกพูดคนละภาษากัน
ทำให้เรามีความเข้าใจแตกต่างกัน มีวัฒนธรรม และภาษาที่แตกต่างกัน
ทั้งที่พยายามจะสื่อสารกันมากขึ้น เรากลับพบว่ามนุษย์อย่างเราๆ เดินทางออกห่างกันมากขึ้น

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นที่ปืนกระบอกเดียว และจบลงด้วยปืนกระบอกเดียวกระบอกนั้น
บางครั้งผมก็ได้แต่เฝ้าสงสัยตลอดมาว่า มนุษย์สร้างปืนขึ้นมาเพื่ออะไรกัน
ดูเหมือนกับว่ามันจะมีโทษเพียงอย่างเดียว คือ มีไว้เพื่อฆ่าล้างเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง
เท่านั้นไม่พอ เรายังมีปืนเอาไว้เข่นฆ่าสัตว์ร่วมโลกกับเราด้วย
หรือมนุษย์อย่างเราๆ มีสัญชาติญาณเป็นผู้ล่า และผู้ทำลาย มากกว่าเป็นผู้สร้างและผู้รักษา

เมื่อเรากลับไปมองย้อนอดีตและประวัติศาสตร์อันยาวนาน
เราจะพบว่ามนุษย์ยินดีที่จะได้เป็นผู้กำชัยมากกว่าผู้ปราชัย ไม่ว่าจากสงครามใดก็ตาม
บนโลกเรานี้เกิดสงครามแย่งชิงระหว่างมนุษย์ไม่ต่ำกว่าพันครั้ง
และผมคิดว่า จนมาถึงศตวรรษนี้ เราฆ่ากันมาไม่ต่ำกว่าครึ่งค่อนโลก
และผู้คนตายมากกว่าน้ำในมหาสมุทรแปซิฟิกเสียอีก อันหลังนี่ผมคิดว่าผมคงไม่ได้จินตนาการเกินจริง
หรือนั่นมันเป็นที่เรื่องน่ายินดี และเป็นข่าวที่เราควรจะได้ยิน

ในวันที่มนุษย์ใช้ปืนสื่อสารกัน แทนการพูดจาปราณี ปรองดองซึ่งกันและกัน
เราจะพบว่า โต๊ะเจรจาสงบศึกบนโลก มักจะไปจบลงที่สนามรบเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นที่อิรัก อิหร่าน หรือจบกันกลางเมืองที่เวิร์ลเทรดเซนเตอร์
เศร้าแค่ไหนก็ไม่ต้องบอกกันให้มากความ

เรายังคงจะมีโอกาสได้เห็น คราบน้ำตาและหยดเลือดหลั่งลงบนสมรภูมิเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นที่ ฮิโรชิมา นางาซากิ หรือแม้แต่ไซง่อน
เรายังคงจะได้มีโอกาสเห็นภาพสงครามเหล่านี้ฉายซ้ำไปซ้ำมา
อิทธิพลบางอย่างที่เกิดขึ้นจากความต้องการไม่จบสิ้นของมนุษย์อย่างเราๆ
และการไม่หันหน้าเข้าเจรจากันด้วยวาจา
บางทีการเล็งปลายกระบอกปืนไปยังคู่สนทนาอาจจะดูง่ายกว่าการหันหน้ามาสบตาคุยกัน

และเหตุการณ์ทั้งหมดของหนังเรื่องนี้ ก็เกิดขึ้นจากปืนกระบอกเดียว
ที่มันเดินทางมาจากญี่ปุ่น และถูกนำมาใช้ในมอร็อคโค
และส่งผลไปถึงอเมริกา ญี่ปุ่น เม็กซิโก รวมถึงมอร็อคโคเองด้วย สะเทือนโลกกันเลยมั้ยล่ะนั่น
อยู่กันคนละทวีปไม่พอ แต่ยังมีความสัมพันธ์ต่อกันได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

เหมือนกับโยนก้อนหินลงน้ำ เราจะพบว่าผลกระทบนั้นมันจะแผ่ขยายวงออกไปเรื่อยๆ
ไม่จบสิ้น จนกว่าจะได้กระทบฝั่ง หรือเจอวัตถุบางอย่าง
ผลจากกระสุนปืนที่หลุดออกจากกระบอก โดยขาดการไตร่ตรองก่อนก็เช่นกัน
มันส่งผลกระทบกลับมาหาตัวเราได้มากมาย อย่างน่าเหลือเชื่อ
แต่ทว่าความน่าเหลือเชื่อเหล่านั้นมันคือเรื่องจริง คือผลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของตัวเราเอง

ถ้าวันนั้น ไม่ใช่ลูกปืน แต่เป็นเพียงลูกหินเล็กๆ ก้อนหนึ่ง
แรงกระทบอาจจะไม่มากเท่า แต่สุดท้ายมันก็ยังคงจะไปกระทบกับอะไรสักอย่างอยู่ดี
บางครั้งกระทบสิ่งที่เราไม่คาดคิด และบางครั้งก็จบลงได้อย่างไม่คาดคิดเช่นกัน

หลังจากดูบาเบลจบ ความรู้สึกผมไม่ต่างจากดู แคลช สักเท่าไหร่นัก
เพียงแต่ว่าผลสะท้อนในการกระทำครั้งนี้ มันแผ่ขยายเป็นภาพขนาดใหญ่ให้เราได้เห็น
มากกว่าคำบรรยายใดใด

ว่ากันว่า ... ครั้งที่พระเจ้าสาปให้มนุษย์พูดจาคนละภาษา
ครั้งนั้น เป็นครั้งเดียวที่มนุษย์มีความสามัคคี เพื่อจะสร้างหอคอยบาเบล
แต่ในท้ายที่สุด มนุษย์ก็เกิดความหยิ่งผยอง คิดท้าทายพระเจ้า
จนในท้ายที่สุดก็เกิดเหตุอย่างที่ว่านั่น หอคอยนั้นสร้างไม่สำเร็จ
มนุษย์พูดคนละภาษา และความสามัคคีปรองดอง ไม่เคยเกิดขึ้นจริงอีกเลยนับแต่วันนั้นมา

บางทีเราอาจจะเคยได้ยินคำว่า "สามัคคี" แต่เราก็ยังสัมผัสมันไม่ได้สักที
จะมีใครรู้บ้างว่าถ้าวันหนึ่งมนุษย์อย่างเราๆ มาตั้งหน้าตั้งตาสามัคคีกันอีกครั้ง
เราจะมีโอกาสสร้างหอคอยสำเร็จ และมนุษย์จะกลับมาพูดภาษาเดียวกัน
แต่นั่นมันคงเป็นโลกแห่งจินตนาการทื่ผมคงใฝ่ฝันถึงมันมากเกินไปสินะ