กระบี่ไร้นาม

จริงหรือเปล่า ที่ใครก็บอกกันว่า มีความรัก เราก็ต้องมีความหวัง
และเมื่อมีความหวังเราจึงพยายามทุกวิถีทางที่จะไขว่คว้าเอาความรักมาไว้ใกล้ตัว
บางคนยินดีถึงขั้นยอมดึงและรั้งเอาความรักไว้
เพราะกลัวว่าวันนึงถ้าจะต้องสูญเสียมันไป อาจจะยอมรับความสูญเสียนั้นไม่ได้

สำหรับผม ผมคิดว่าเมื่อมีรัก มันก็ต้องมีวันจากลาอยู่ดี
อาจจะเป็นสักวันใดวันหนึ่ง ที่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเดินทางมาถึงเราเมื่อไหร่
และเมื่อเวลานั้นเดินทางมาถึงจริงๆ เราควรจะจัดการกับมันอย่างไรดี
นั่นเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจได้ในระยะเวลาอันสั้น
บางคนยินดีเลือกที่จะทำใจยอมรับในการจากลาซะตั้งแต่แรก
แต่บางคนอาจจะยอมยืดเวลาให้ยาวนานขึ้น
เพราะคิดว่าทุกอย่างอาจจะดีขึ้นและความรักจะอยู่กับเราต่อไป
ใครจะรู้บ้างล่ะว่า การยืดเวลาให้นานขึ้น
ในวันที่เราต้องจากลาความรักไป มันอาจจะทำให้เราต้องเจ็บปวดมากขึ้น
แต่ไม่ว่าจะเลือกหนึ่งหรือสอง เราก็ต้องเจ็บปวดอยู่ดี
มันอยู่ที่ว่าเราเลือกที่จะเจ็บมากขึ้น หรือเลือกที่จะเจ็บและเข้าใจมัน

วันหนึ่งที่เราได้รู้จักกับความรัก ความรักสอนมนุษย์อยู่หลายอย่าง
สอนให้เรียนรู้ความละเอียดอ่อนทางความรู้สึก และบางครั้งก็สอนให้มนุษย์เข้มแข็ง
เรียนรู้ที่จะเป็นทั้งผู้รับและในขณะเดียวกันก็เเรียนรู้ที่จะเป็นผู้ให้
เราจะพบ และมองเห็นได้ว่า ความรักมันมีหลากหลายรูปแบบมาให้เราเรียนรู้
ในวาระนึงเรามีโอกาสเรียนรู้ความรักในฐานะเพื่อน
และอีกวาระนึง เราก็มีโอกาสเรียนรู้ความรักในรูปแบบของคนพิเศษ

ถ้าถามผมว่าอย่างไหนเจ็บ ถ้าต้องจากลามันไป
ผมว่ามันเจ็บไปสองอย่างนั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ตาม
เมื่อมีความรัก มันก็ย่อมมีความทุกข์ติดสอยห้อยตามมาอยู่เสมอ
นั่นคงเป็นเพราะว่าการมีความทุกข์มันอาจจะทำให้เราเข้าใจความสุขได้มากขึ้นมั้ง
อย่างน้อยก็สามารถย้อนนั่งนึกไปถึงอดีตอันแสนหวานทั้งน้ำตาได้

การเรียนรู้ที่จะรักแต่ไม่เรียนรู้ที่จะต้องสูญเสีย
มันอาจจะทำให้เราเจ็บมากหน่อย

ผมว่าเราคงแยกย่อย และทำใจยอมรับความสูญเสียตั้งแต่แรกเริ่มไม่ได้หรอก
เพราะมนุษย์อย่างเราต่างก็หวง และอยากให้ความรักอยู่กับเราไปตราบนานเท่านาน
ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบเพื่อน แฟน พ่อ แม่ หรือผู้มีพระคุณอื่นๆ
แต่เราต้องเข้าใจเงื่อนไขของความรักอยู่ข้อหนึ่ง
เพราะเมื่อมีรัก ก็ต้องมีวันต้องจากลามันอยู่ดี
ผมไม่รู้ว่าถ้าเราเข้าใจเงื่อนไข และยอมรับมันได้แล้ว
มันจะทำให้เราสุขกับความรักได้มากขึ้นหรือเปล่า
แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเพียงวิธีนึงที่ผมคิดว่า
มันอาจจะช่วยเยียวยาให้เราดีขึ้นได้บ้าง ไม่มากก็น้อยล่ะ

เมื่อเรามีความรัก เราก็ย่อมมีความหวัง
มันอาจจะจริงอย่างที่ใครเขาว่ามาก็ได้ เมื่อเรามีรัก ก็มีความหวัง
ในหลายครั้งที่เราพยายามจะไปสร้างสะพานรักกับใครสักคน
เราก็ยังเคยหวัง เคยคาดว่าจะได้รับการตอบรับ หรือการตอบสนองกลับที่ดี

บางครั้งความคาดหวังที่จะได้รับการตอบรับกลับมา
มันก็อาจจะทำร้ายความรู้สึกของเราบ้าง แต่นั่นมันก็ยังสอนให้เรารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด
ไม่มีอะไรดีหรือร้ายร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก และเรื่องทุกอย่างก็มักมีสองแง่อยู่เสมอ
ถึงแม้เรื่องนั้นเราจะเรียกขานมันว่าความรักก็ตามที

เมื่อความรักเริ่มต้นจากความคาดหวัง
สุดท้ายก็มักจบลงด้วยความเจ็บปวด
ถึงแม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าสุดท้ายเรื่องรัก อาจจะมีวันต้องจบและจากลา
แต่สงสัยบ้างหรือเปล่าครับ ทำไมกันมนุษย์อย่างเราๆ ไม่สามารถละทิ้งความรักนั้นไปได้
ผมคิดว่าบางที เพราะความรักที่เราพูดถึงมาทั้งหมดข้างบนนั่น
มันเป็นทุกอย่างของมนุษย์ นั่นอาจจะเป็นเพียงคำตอบเดียว
ที่ผมรู้สึกได้ว่าทำไมกัน ความรักจึงเป็นอันดับต้นๆ ในหัวใจของเรา

เมื่อความรักเป็นทั้งหมดของชีวิต
เราจึงยังยินดีที่จะรอคอยใครสักคนหนึ่งได้เป็นเวลาเนิ่นนาน
ทั้งที่ไม่รู้ว่าวันแห่งการกลับมานั้นจะมีอยู่หรือเปล่าก็ตามที
แต่การที่ได้เฝ้ารอคอยวันเวลาแห่งการพบเจอกันนั้น
มันก็ทำให้เราสามารถมีชีวิตต่อไปได้
อย่างน้อยที่สุด การมีชีวิตอยู่ก็ยังคงมีความหวัง
การมีความหวังในชีวิต มันก็ทำให้เรายังสามารถมีลมหายใจอยู่ได้
เและเมื่อมีความหวัง ก็ยังคงมีความรักอยู่ จริงไหม?