กระบี่ไร้นาม

คิดว่ามันน่าจะผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว
หรือเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง
ได้มีโอกาสไปอ่านอะไรบางอย่าง ยิ่งอ่านก็รู้สึกว่ามันน่าเป็นห่วง
ห่วงว่า ความคิดในแง่เดียว มองโลกในแง่เดียว มันจะทำให้มองโลกในแง่ร้ายไปไหม

สมมติว่าเราเป็นหมอ ก็ไม่เห็นต้องมองโลกในมุมหมอๆ ตลอดเลย
หมอ ก็เป็นมนุษย์ และมนุษย์ก็เป็นหมอ เท่านั้นเอง
แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า หมอจะรู้ทุกเรื่องและพูดถูกทุกเรื่อง







และสมมติเราว่าเราเป็น "นักจิตวิทยา"
ก็ไม่เห็นต้องวิเคราะห์ ในแง่เดียว มองโลกจากตำราจิตวิทยาอย่างเดียว
การคร่ำเคร่งตั้งใจเรียน ผมก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องดีอยู่หรอก
แต่การที่ "ร้อนวิชา" และการเอาศาสตร์ที่เรียนมาเขียนอะไร "ยกตนข่มท่าน"
บางที มันก็ไม่น่ารักเอาเสียเลย
การที่มองว่าความคิดตัวเองถูกเสมอ และคนอื่นผิดตลอดก็คงเช่นกัน

ผมแอบคิดโง่ๆ เอาเองว่า
คงไม่มีศาสตร์ไหนที่จะวิเคราะห์หรือทดลองการกระทำของมนุษย์ได้ทั้งหมดหรอก
จะว่ายังไงดี มนุษย์มีลักษณะการกระทำต่อเรื่องต่างๆ ตามอารมณ์
คิดว่าไม่ตายตัว และมันจะไม่เป็นแบบนั้นตลอดไปหรอก












การมองโลกจากมุมเดียว และคิดว่าโลกทั้งโลกเป็นเหมือนกันหมด
มันคงจะดีในบางครั้ง และก็คงจะไม่ดีในบางครั้งเหมือนกัน
อะไรที่สุดโต่ง ก็มักจะไม่ประสบผลสำเร็จเท่าไหร่
ผมคิดเอาเองอีกแล้วว่า การรู้จักปรับเปลี่ยนเอาสิ่งที่เรียนมาใช้ได้คงจะดีกว่า
มันไม่ได้แปลว่าสิ่งที่ตำรากล่าวไว้เมื่อร้อยปีที่แล้วผิด
แต่ทุกอย่างสามารถปรับปรุง และเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

สถานการณ์เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนกับร้อยปีให้หลัง
บางทีอาจจะเหมือนกัน แต่บางทีอาจจะต่างกันโดยสิ้นเชิง
ถ้าเอามาใช้ให้ถูกสถานการณ์ มันคงจะทำให้เรามองโลกได้สุขขึ้น
สุขกว่าเดิมที่เป็นอยู่ และมากกว่าเดิมที่เคยเป็นหรือเปล่า









โลกที่เคยดูว่า เล็ก และแคบนิดเดียว
มันอาจจะดูกว้างขึ้น และหาจุดจบไม่ได้

ครั้งหนึ่ง ผมก็เคยเป็นอะไรแบบนี้
การเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดมากไป จนไม่ยอมรับความคิดเห็นคนอื่น
มันไม่ได้ทำร้ายใครหรอกครับ นอกจากทำร้ายตัวเราเอง
แต่จะว่าไป เราเป็นมนุษย์และเราก็รักที่จะอยู่ในสังคม
เมื่อรักที่จะอยู่ในสังคม บางครั้งจึงจำเป็นต้องรู้จักปรับปรุง เปลี่ยนแปลง
เพื่อนำตัวเองไปสู่หนทางที่ดีขึ้น และสู่วาระการเป็นมนุษย์ที่มีความสุขมากขึ้นด้วย











การเปลี่ยนแปลง ไม่ได้แปลว่าเราจะเปลี่ยนไป
มีเรื่องอีกมากที่เรายังไม่รู้
บางเรื่องจำเป็นต้องรู้ แต่บางเรื่องก็ไม่

บางทีผมว่า สิ่งที่ผม เรา หรือใครตามหา มันก็เป็นสิ่งเดียวกัน
เรากำลังเดินทางตามหาความสุขเหมือนกัน
เพียงแต่ว่า "วิธี และการเดิน" ของเรามันต่างกัน
แต่มันก็ไม่ได้แปลว่า มันจะไม่สามารถนำเราไปถึงจุดหมายเดียวกันไม่ได้สักหน่อย
แค่มองโลกต่างกัน แค่เข้าใจมันคนละแบบกัน








ผมว่าสิ่งนั้น ทำให้มีมนุษย์อย่างเรามีหลากหลายแบบ
และขับเคลื่อนโลกไปในแนวทางคนละอย่าง
แต่ท้ายที่สุด เราก็พยายามที่จะหมุนให้โลกมันสุขขึ้น
ในวิถีของเรา หนทางของเรา
ก็คงเท่านั้นเองมั้งครับ
ที่มนุษย์อย่างเรามีชีวิต และเกิดมาเพื่อทำอะไรสักอย่าง