กระบี่ไร้นาม

มนุษย์ความสุข ใช้ชีวิตไปอย่างเชื่องช้า ละเลียดความทุกข์ ความสุข
ทุกข์บ้าง สุขบ้าง ก็ทำให้ชีวิตเรามันมีรสชาติดี
สมหวังบ้าง เสียใจบ้าง ก็ทำให้หัวใจเราเติบโตขึ้น
การมองโลกเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพียงเพราะแค่เราอายุมากขึ้น
แต่เรายังมีโอกาสเจออะไรมากขึ้น
ทำให้มนุษย์อย่างเราเรียนรู้ที่จะปรับปรุง และเปลี่ยนแปลง

คุณครูเคยเล่าความคิดบางอย่างให้กับรุ่นพี่ผมฟัง
และรุ่นพี่ผมก็กรุณาเอามาแบ่งปัน เล่าเรื่องดีดีสู่ผมฟังด้วย
คุณครูบอกว่า "มนุษย์ที่ไม่ลงมือทำอะไร คือมนุษย์ที่ตายแล้ว"
แรกที่ได้ยินก็รู้สึกว่ารุนแรง แต่คิดไปคิดมามันก็ถูกของครู




บางคำพูด บางประสบการณ์ที่เราไม่ได้เจอกับตัว
แต่ได้รับการถ่ายทอดมา รับฟังมา
บางครั้งมันก็เตือนสติเราได้ดีทีเดียว
มันอาจเรียกว่าการเรียนรู้จากประสบการณ์ของผู้อื่น ได้มั้ยนะ

จะว่าไป สำหรับผม การอ่านไดอารี่หรือบลอคก็คงเหมือนกัน
มันเป็นการเดินทาง และผ่านประสบการณ์อย่างหนึ่ง
เราเดินทางและมีประสบการณ์ร่วมโดยผ่านสายตาของผู้อื่น
แต่ละคนมีเรื่องที่ต้องพบ ต้องเจอแตกต่างกัน
เรื่องเล็กสำหรับเราบางเรื่อง สำหรับบางคนก็ดูเป็นเรื่องใหญ่โต





บางครั้งในขณะที่เดินทางร่วมผ่านประสบการณ์อยู่นั้น
ผมว่าบางครั้งเราก็เคยยื่นไม้บรรทัดในใจของเราออกไป
ไปวัดความทุกข์ ความสุขของผู้คนที่เรากำลังเดินทางร่วมอยู่
หลายครั้งผมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า
บางทีเราก็ไม่ควรเอาไม้บรรทัดของเราไปวัดใครต่อใคร

ทุกคนมีไม้บรรทัดถืออยู่คนละอัน
และมีบรรทัดฐานในการดำเนินชีวิตแตกต่างกัน
เราผ่านประสบการณ์มาต่างกัน
น้อยบ้าง มากบ้าง ดีบ้าง ร้ายบ้าง ปะปนคละเคล้ากันไป






เรามีไม้บรรทัดของเราอยู่ในมือ
แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเราจะเที่ยวเอาไปวัดใครต่อใครได้
และผมคิดว่าไม้บรรทัดในมือของเรา มันคงไม่ได้มีประโยชน์เพียงแค่วัดหรอก
บางครั้ง เราก็เอาไม้บรรทัดมาคั่นหนังสือได้
บางคนก็จับมันเอามาหั่นดินน้ำมัน บ้างก็เอามาเป็นดาบไล่ฟันกันไป

นี่มันจะเรียกว่าการรู้จักปรับเปลี่ยนได้มั้ยนะ
ในเมื่อไม้บรรทัด ไม่ได้มีค่าเป็นแค่ไม้บรรทัดที่ใช้วัดได้อย่างเดียว
เรายังสามารถทำอะไรได้อีกตั้งมากมาย
เพียงแค่เราไม่ยึดติดว่ามันคือไม้บรรทัด และเราต้องวัด ต้องทาบ
คิดได้แบบนั้น ชีวิตผมก็ดูมีความสุขขึ้นมาอีกหลายขีด
ความสุขที่ดูเหมือนว่าจะไกลโข ก็วางตั้งใกล้ๆ ตรงหน้าเรานี่เอง


จะว่าไป ...
ผมเสพย์ความสุขบางอย่าง ได้ง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ
บางครั้งก็รู้สึกว่าง่ายไปไหม แต่คิดไปคิดมา ง่าย ยากก็ไม่เห็นสำคัญ
ในเมื่อท้ายที่สุดแล้ว มันก็พาเราไปถึงจุดหมายปลายทางเดียวกันได้


ใช่มั้ยล่ะ ?