กระบี่ไร้นาม

มีบางคนถึงขนาดบอกเอาไว้ว่า
"ความเจ็บปวด คือยาดีของการเยียวยามนุษย์"

การเรียนรู้ที่จะเจ็บบ้าง ทำให้เราเข้าใจมันมากขึ้น
ถึงแม้ในครั้งที่เราไม่อยากจะทำความเข้าใจมันก็ตามเถอะ
 
ชีวิตมนุษย์อย่างเราๆ หลีกเลี่ยงความเจ็บปวดไม่ได้ครับ
ในเมื่อเราหลีกเลี่ยงมันไม่ได้ ผมว่าเราควรเรียนรู้ที่จะเข้าใจมัน
การเข้าใจในปัญหา ต้นเหตุ และต้นตอของมัน
บางทีอาจจะช่วยให้เราหาทาง หาวิธีแก้ได้ง่ายขึ้น

เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น ย่อมมีจุด และมีเหตุของการเกิด
เกิดจากอะไร ควรกลับไปแก้ไขที่ตรงนั้นครับ
มนุษย์อย่างเรามักประสบปัญหาการแก้ผิดจุด

ในภาวะที่สมองของเรามีความคิดแบบเป็นเหตุเป็นผลลดลง
เราจะพบว่า เราไม่สามารถหาทางแก้ไขอะไรได้เลย
เหมือนจมอยู่ในกลุ่มหมอกควันที่ไม่มีวันเจือจางไปได้ง่ายๆ

ถ้าเราลองเปลี่ยนที่จะเดินออกจากมันมาทีละก้าว ทีละก้าว
แล้วลองหันกลับไปมองดูมันอีกสักที 
เราจะพบว่า เมื่อเราอยู่ไกลกลุ่มหมอกมากเท่าไหร่
สายตาของเราก็จะโฟกัสอะไรได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้นครับ

จริงอยู่ที่ในภาวะความจริง ตอนที่เราประสบกับปัญหาอะไรก็ตาม
คำแรกที่จะผุดขึ้นมาในสมองของเราคือ "มันไม่มีทางออก"
ไม่มีทางออก เพราะเรายังไม่ได้ลองหาทางออกให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
การที่บอกให้ตัวเองเชื่อว่า เรื่องนั้นๆ ไม่มีทางออก สมองเราก็จะเชื่อไปแบบนั้น

การเกิดมาเป็นมนุษย์ อาจจะแตกต่างกับสัตว์ตรงที่ว่า
เรามีหัวใจไว้ขับเคลื่อนร่างกาย และการดำเนินไปของชีวิต
ผมกำลังหมายความว่า เรามีพลังใจ แรงบันดาลใจ และสิ่งดลใจกำหนดชีวิตเราครับ
นั่นแหละครับ เวลาเจอเรื่องร้ายแรง ฟ้าฝนไม่เป็นใจ
สิ่งที่สำคัญและอาจจะช่วยเยียวยาตัวเราได้ อาจจะเป็นตัวเราเท่านั้น

การสร้างภาวะความเชื่อมั่นให้เกิดขึ้น ท่ามกลางความทุกข์ยาก
ถึงแม้ว่ามันจะยากเย็น แต่นั่นมันอาจจะเป็นลำแสงความหวังเล็กๆ
ท่ามกลางความมืดมิดทางความคิด
บางทีการที่เราหยุด เพื่อให้เรื่องบางอย่างมันผ่านไป มันอาจจะดีขึ้น
บางทีเวลาจะสามารถเยียวยาเรื่องบางเรื่อง แต่คงไม่ใช่ทุกเรื่อง

ผมแค่คิดว่า ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายแรงมากเพียงไหน
แค่เรา "เชื่อ" ว่ามันจะสามารถผ่านไปได้
แค่เรา "ศรัทธา" ในตัวเองและสิ่งที่ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว
ปัญหาทุกอย่างจะสามารถผ่านพ้นลุล่วงไปได้ แบบใดแบบหนึ่ง

ถึงแม้ว่าเราจะยืนอยู่ท่ามกลางห่าฝน
แต่เราก็ยังคงยิ้มได้

มนุษย์ไม่เคยล้มเหลว มีแต่ล้มเลิกครับ
การที่เราเลิก ก็คือเราแพ้
ที่แพ้ไม่ใช่แพ้ให้กับคนอื่น แต่เรากำลังพ่ายแพ้ให้กับตัวเอง

เกิดเป็นมนุษย์ ไม่มีใครโชคดีตลอดสามร้อยหกสิบห้าวัน
มันย่อมมีวันสุขและวันทุกข์ปะปนกันไป
นั่นอาจจะเป็นสิ่งที่เกิดมาคู่กับมนุษย์โลกอย่างเรา

เราอาจจะมีเพื่อนแท้เป็นความทุกข์
และในขณะเดียวกันเพื่อนความสุขก็ยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเราอยู่เสมอ
หากเรียนรู้ที่จะเข้าใจเพื่อนของเราทั้งสองแบบ
ชีวิตเราคงมีสุขขึ้น
ถึงแม้ว่าจะเป็นสุขเล็กๆ ท่ามกลางความทุกข์ก็เถอะครับ
อย่างน้อยก็ยังได้ชื่อว่า "เรายังมีเพื่อน" อยู่กับเราเสมอ

ใช่ไหมครับ ?