กระบี่ไร้นาม

 ผมว่าจะเขียนถึงสไปเดอร์แมนเสียหลายที แต่ก็ยังไม่มีโอกาสสักที
ยังไงผมก็ยังมีความลำเอียงทางด้านจิตใจอยู่มากที่จะเขียนถึงหนังเรื่องนี้
อาจจะบอกได้ว่าเป็นหนังซุปเปอร์ฮีโร่อีกเรื่องที่ผมรู้สึกว่ามันสมบูรณ์

สมบูรณ์ที่ว่าผมหมายถึงมันสมบูรณ์ในแง่ของการเป็นหนังซุปเปอร์ฮีโร่
ที่มีฉากแอ็คชั่นผจญภัยโลดโผนมากมาย
พร้อมกันนั้นหนังก็ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าสไปเดอร์แมนก็ยังเป็นมนุษย์
ยังมีชีวิต มีหัวใจ และมีความรัก

ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้สึกได้ว่าสไปเดอร์แมนเป็นมากกว่าซุปเปอร์ฮีโร่

การที่ผมได้มีโอกาสหลุดเข้าไปในโลกของปีเตอร์ พาร์คเกอร์
ตลอดระยะเวลาสามภาคที่ผ่านมา
ผมรู้สึกว่าตัวละครสไปเดอร์แมนมีพัฒนาการไปในทางที่โตขึ้น
ผมไม่รู้เหมือนกันว่าหนังแบบสไปเดอร์แมนนอกจากจะเป็นแอคชั่นดราม่า
เรายังจะสามารถเรียกได้ว่าเป็นหนัง  coming of age ได้หรือเปล่า
น่าจะเรียกได้ เพราะผมรู้สึกได้ถึงการเติบโตนั้น

ถ้าเราได้มีโอกาสกลับไปดูสไปเดอร์แมนสามภาคพร้อมกัน
เราอาจจะพบได้ว่าพาร์คเกอร์โตขึ้นทุกภาค
ความเจ็บแค้นในช่วงภาคแรกของหนัง
จนกลับกลายเป็นความเข้าใจในภาคที่สาม
การเดินทางของความเจ็บปวดของฮีโร่อย่างสไปเดอร์แมน
ที่ต้องแบกรับภาระหน้าที่ปกป้องผู้คน
และในขณะเดียวกันเขาก็พยายามปกป้องความรู้สึกตัวเอง
จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องที่ยากนักที่เราจะแยกแยะหน้าที่กับความรู้สึกออกจากกัน
เช่นกัน สไปเดอร์แมนก็ยังคงเป็นมนุษย์ ยังมีความรัก ความแค้น ความรู้สึก
และเขาก็ยังคงต้องต่อสู้กับมันอยู่เสมอ แม้ในวินาทีอันเลวร้ายนั่นก็เถอะ

ผมไม่รู้เหมือนกันว่า ผู้คนที่ติดตามชีวิตสไปเดอร์แมนได้อะไรจากเขาบ้าง
บางคนได้รับความสนุก ความสะใจ ความรัก
บางคนได้รับความเข้าใจ ข้อคิด และหนทางในการดำเนินชีวิตต่อไป
ผมว่าผมได้อะไรหลายอย่างนอกจากความสนุกเหล่านั้น

อย่างน้อยในหนังแอ็คชั่นสนุกๆ เรื่องนี้
สอนให้เรารู้จักความรัก และเรียนรู้ที่จะให้อภัย
การเกิดมาเป็นมนุษย์เรายังมีความรัก และหลงอยู่เต็มเปี่ยม
บางคราวเราก็มีความแค้น ความแค้นเหล่านั้นทำลายจิตใจเราเสียเอง

หากเราลองได้มอง ได้พิจารณามันอย่างถี่ถ้วนและขบคิดถึงความแค้นนั้น
เราก็จะพบว่า ไม่มีอะไรดี นอกจากทำให้จิตใจเราวุ่นวาย สับสน
ต้องการล้างแค้น แต่เรากลับลืมมองในอีกแง่นึง การให้อภัยอาจจะง่ายกว่า
การเรียนรู้ให้อภัย ทำให้หัวใจเราเติบโตขึ้นและเรียนรู้ที่จะเปิดกว้างรับความรู้สึกผู้อื่น

อย่างเช่นสไปเดอร์แมนที่ต้องทนทรมานกับความแค้นนั้น
มากกว่าหลายปีที่วันเวลาอันเจ็บปวดนั้นยังคงฝังอยู่ในจิตใจเขา
และความแค้นนั่นก็รวมถึงเพื่อนรักของปีเตอร์อย่างแฮร์รี่ด้วย
แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป เมื่อเราได้มีโอกาสลองพิจารณาเรียนรู้ เข้าใจ
สำหรับบางคนการให้อภัยกับการกระทำของใครสักคนอาจจะยาก
แต่มันคงไม่อยากเท่าไหร่ ถ้าเราลองที่จะให้อภัยใครสักคนดูบ้าง

สิ่งที่เกิดขึ้นในบางคราว
บ้างเกิดจากความตั้งใจ บ้างก็เกิดจากความไม่ตั้งใจ
แต่เมื่อเรื่องราวเหล่านั้นมันเกิดขึ้นไปแล้ว เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้
นอกจากต้องยอมรับ และพยายามเข้าใจมัน

ในชีวิตมนุษย์อย่างเรามีทางเลือกอยู่เสมอ
ไม่ว่าจะเป็นเมื่อไหร่ตอนไหน
เรายังคงเลือกได้ เลือกทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อชีวิตของเราได้อยู่เสมอ
และผมก็เชื่อว่าการให้อภัยก็คงเป็นตัวเลือกหนึ่งที่เราเลือกได้
เราเลือกที่จะให้อภัยได้ เราเลือกที่จะละทิ้งความแค้นได้
ความแค้น มันคือกลุ่มก้อนของความทรมานทางจิตใจ
มันจะคอยกัดกินความรู้สึกและกัดกร่อนหัวใจความเป็นมนุษย์เราลงไปเสมอ
ผมว่าถ้าเราเลือกได้ เราน่าจะเลือกละทิ้งมันไว้
และเรียนรู้ที่จะก้าวเดินต่อไปจะดีกว่า
ความแค้นไม่ได้ทำให้ชีวิตเราดีขึ้น นอกจากจะทำลายชีวิตเราเองแล้ว
บางทีเพราะความแค้น มันก็ทำให้เราทำลายชีวิตใครอีกหลายคนเพิ่มขึ้น
คนแล้วคนเล่าไม่มีวันจบสิ้น เพราะในเมื่อความแค้นมันคือความทรมาน

ผมชอบประโยคหนึ่งในหนังเรื่องนี้ และยังยืนยันว่ามันสุดยอดจริงๆ
ในเมื่อชีวิตมนุษย์ของเรามีทางเลือกเสมอ
เพราะ We always have a choice
เราเลือกที่จะดี เลือกที่จะเป็นได้ด้วยตัวเรา และด้วยหัวใจเราเอง
ขอให้การเดินทางนี้ยังคงดำเนินต่อไป
และถ้ามีโอกาสเลือก ก็จงเลือกในสิ่งที่คุณคิดว่าดีที่สุดสำหรับชีวิต

เพราะชีวิตเรามีทางเลือกอยู่เสมอ ...

ปัจฉิมลิขิต

เนื่องด้วยโอกาสครบรอบวันเกิดเอ็กซ์ทีน

ผมขอให้เอ็กซ์ทีนยังคงอยู่กับพวกเรา และรังสรรค์สังคมอุดมความรู้นี้ต่อไป

ตราบนานเท่านานครับ....