กระบี่ไร้นาม

ผมสงสัยมานานอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังไม่สามารถรวบรวมความกล้าได้มากพอ
พอที่จะกลั่นมันออกมาเป็นตัวอักษรมากมายและเก็บรักษามันไว้ในบล็อคแห่งนี้

บางทีผมอาจจะแค่มีความสุขที่ได้เขียนถึงความรู้สึกร้อยพันที่ผมมีต่อหนังมากมาย
ความรู้สึกอันอ่อนไหวที่ผมมีให้ต่อสังคมโลก และเพื่อนร่วมโลก
และในขณะเดียวกัน ผมก็เขียนถึงสิ่งที่มนุษย์อย่างผมเรียกมันว่าความสุขกับความทุกข์

สิ่งเดียวที่ผมคาดหวัง และยังฝันถึงมันอยู่ตลอดเวลา ...
ผมฝันถึงสังคมในอุดมคติ ในแบบนี้ผมคิดว่าบางทีมันก็อาจจะสามารถเกิดขึ้นได้
แค่การบันทึกถ้อยความหรือข้อความบางอย่างที่เรารู้สึกว่ามันจะมีประโยชน์ต่อผู้อื่น
ในอนาคตต่อไปในอีกหลายปีข้างหน้าที่ยังมาไม่ถึงนั่น
ใครจะรู้บ้างล่ะว่า บางทีผู้คนอาจจะสื่อสารโดยการพูดจากันน้อยลง อยู่กับตัวเองมากขึ้น

และสิ่งที่ผมพบและมองเห็นได้ในเวลานี้
ผมคิดว่าการเขียนอาจจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลือไว้ให้กับผู้คน
สิ่งใดก็ตามที่ถูกจารึกลงหน้ากระดาษในความเป็นจริง
หรือแม้กระทั่งหน้ากระดาษในโลกไซเบอร์ ผมเชื่อว่ามันจะยังคงอยู่กับเรา
พวกเรายังคงสามารถสื่อสารถึงกันได้ด้วยตัวอักษรอยู่เสมอ

จริงอยู่ที่หน้าพงศาวดารของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน
แต่ผมพบว่ามันก็คือร่องรอยในประวัติศาสตร์อย่างหนึ่ง
พวกเราจารึกในแบบที่แตกต่างกันก็จริง แต่มันก็มีค่าต่อการระลึกถึงในวันข้างหน้า
วันเวลาที่มันยังเดินทางมาไม่ถึงเรา แต่ใครจะรู้บ้างล่ะว่า...
กระดาษที่เคยไร้ค่าในอดีต อาจจะมีความสำคัญมากพอต่อการเปลี่ยนแปลงอนาคต
และกระดาษที่จะถูกเขียนในอนาคต อาจจะมีอดีตเป็นพื้นฐานของการเปลี่ยนแปลง

ผมเชื่อว่า ...สักวันหนึ่งสิ่งที่ผมบันทึก มันคงเกิดประโยชน์
แม้จะไม่เห็นผลทันตา แต่ยังไงซะ สิ่งใดที่เกิดขึ้น สิ่งนั้นย่อมดีเสมอ
แค่เชื่อแบบนั้น และผมก็จะตั้งหน้าตั้งตาบันทึกหน้าประวัติศาสตร์นี้ต่อไป

ขอบคุณครับ ...