กระบี่ไร้นาม

คนเราเกิดมาไม่เหมือนกัน
และความทุกข์ของแต่ละคนมันคงไม่เท่ากัน
บางคนทุกข์มาก และบางคนก็ทุกข์น้อย

มันคงไม่ยุติธรรมสักเท่าไหร่ ที่จะเอาความทุกข์ "เรา"
ไปเปรียบกับความทุกข์ "เขา"
ทุกข์เรามันย่อมใหญ่กว่าทุกข์เขาเสมอ ...

เหมือนกับเด็กแรกเกิด ยังไม่เคยเจอความทุกข์
แค่หิวก็ถือว่าเป็นทุกข์แล้ว
แต่พอโตขึ้น ประสบการณ์สอนให้เด็กคนเดิมคนนั้นรู้จัก "อดทน"
รู้จักที่จะทนกับความทุกข์ได้มากขึ้น
และพร้อมที่จะต้านแรงเสียดทานของความทุกข์

แต่การโตขึ้นมันก็ไม่ได้แปลว่าเราจะทุกข์น้อยลง มันกลับทุกข์มากขึ้น
มากเพราะคำคน มากเพราะสังคม
บางครั้งสังคมก็ขีดให้เราต้องทุกข์ แต่บางทีใจเราเองนั่นแหละที่ทุกข์

น่าแปลกดีที่ผู้ใหญ่บางคนก็มักจะเอาความทุกข์ของตนไปเปรียบกับทุกข์ของเด็ก
ทั้งๆ ที่มันก็แทบจะเปรียบเทียบอะไรกันไม่ได้เลย

มีคนเคยบอกไว้ว่า "ประสบการณ์จะสอนให้คนแข็งแกร่ง"
มันคงจริง แต่ประสบการณ์ก็คงไม่ได้สอนว่าควรเอาทุกข์เราไปเปรียบกับทุกข์เขา
ในเมื่อมันเป็นทุกข์ที่ "ต่างกรรม" และ "ต่างวาระ" กันโดยสิ้นเชิง

เช่นเดียวกันกับประสบการณ์ของมนุษย์
บางคนบอกว่าหนัก เพราะเขาเจอมาน้อย
แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะทุกข์น้อยกว่าคนที่เจอมามาก

แทนที่เราจะเอาแต่เปรียบเทียบ
เราลองหันมามองดูทุกข์เรากับทุกข์เขา
และเข้าใจซึ่งกันและกันจะไม่ดีไปกว่าหรือ

เพราะในท้ายที่สุดการเปรียบเทียบก็ไม่ได้ทำให้จิตใจเราเติบโตขึ้น
รังแต่จะทำให้หัวใจเราหม่นหมองเศร้าเสียเปล่า
เพราะรู้สึกว่าทุกข์เรามันมักใหญ่กว่าทุกข์เขาเสมอ